Klein Verslag

Naar deze koudegolf is verlangd, het klimaat is een evenement geworden

Beeld Wim Boevink

De auto (Frans merk) start niet. Hij staat om de hoek. Ze komt terug om de reservesleutelkaart te halen. Verdwijnt weer om de hoek. Komt weer terug. De auto start ook met de andere sleutel niet. Irritatie. 

Buren gebeld. Die zitten weliswaar in een ingesneeuwd houten huis in Noorwegen, maar hun auto (Duits merk) staat op de inrit. Ze heeft toegang tot het huis van de buren; daar pikt ze de autosleutel op. Maar ook deze auto start niet. Stampvoeten helpt evenmin.

De trein rijdt. Tenminste in dit deel van het land.

Ik rijd met haar mee tot centraal. Zij reist verder, ik blijf. Een roltrap werkt niet. Op het station is een waterleiding bevroren of gesprongen. Men kan geen warme dranken serveren. Bij een van de broodjeszaken is ook het internet uitgevallen. Pinnen kan niet.

Geen toegang

Ook de ov-poortjes werken niet. 'Geen toegang'. zeggen de schermen, en 'verlaat dit station'.

Ik koop The Guardian.

Op de voorpagina een foto van een opkomende sneeuwstorm boven de Londense hemel. Het beeld is apocalyptisch. 'Chaos and disruption', staat ernaast. Het artikel eronder gaat niet over de Londense sneeuw, maar over een 'alarmerende warmtegolf' die het arctische noorden treft; daar - aan de Noordpool - is het veel warmer dan normaal. Bij 's werelds meest noordelijke weerstation, Cape Morris Jesup in Groenland, was het af en toe warmer dan in Londen of in Zürich.

Ik loop onder het bollendak door de stad in. Op de bollen ligt een laagje droog ijs. Een van de draaideuren draait niet meer.

De wind is hard en scherp, hij snijdt langs oren en neuzen, en voert de koude mee die gereserveerd leek voor de pool. Waar mijn wangen zitten, hangen nu ijskoude stalen platen in een gevoelloos gezicht.

Leidingen barsten en knappen, autowegen en tunnels worden afgesloten, vluchten vliegen niet, relais bevriezen langs spoorlijnen, maar naar deze koudegolf is verlangd, want het klimaat is een evenement geworden. Het volksvermaak van extremiteiten.

Met de dood bedreigd

Op de singel schaatst men, en op de gracht, op het Veluwemeer en op de Oostvaardersplassen met die dieren die kreperen van honger en kou en met boswachters die met de dood bedreigd worden. Maar men schaatst, euforisch, windwak of niet, niets mooier dan dat krakende en zingende ijs.

Ik schaats niet.

Nooit geleerd, niet op die doorlopers en die ijsbaan van het Klein-Seminarie in Apeldoorn, waar priesters in toga rondzwierden, niet op die knellende Noren en die brede sloten in Friesland, waar het zo hard waaide dat ik puur op de wind en zonder een slag te maken languit op de oever aan de overzijde werd gesmeten.

En toch, er is in dit alles dat kleinmenselijks dat beroert: die bibberende kinderen op het veld, voorafgaand aan AZ-Twente, die ingepakte toeschouwers op de tribune, ook in de Kuip, uren achtereen zittend in de snijdende oostenwind, in beeld terugkerend op de voorpagina's van AD en De Telegraaf, kranten met gevoel voor het eenvoudige koud en warm onder de mensen,

Ja, extreme kou is een evenement dat gevierd en doorstaan moet worden, en dat voor heel even bijeen brengt wat in myriaden smartphones uiteen valt.

Lees ook de column van Wim Boevink over de Russische beer: Wonderlijk, hoe een heel volk naar de kou kan verlangen.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees hier meer bijdragen van hem.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden