Reizen

Naar de Kaukasus: Ben ik wel fit genoeg?

Bij Mestia, een stad in het noorden van Georgië, op een hoogte van 1500 meter in het Kaukasusgebergte. Foto: Iddo DrevijnBeeld RV

Het is even schrikken op Schiphol als Anna Paans (74) ontdekt dat al haar reisgenoten voor een wandeltocht in Georgië fitte dertigers zijn. Gaat dat wel goed?

Hoog in de Kaukasus, in de woonkamer van een oude, vervallen boerderij bij een warmgestookte kachel - waarboven onze natte broeken en sokken hangen te drogen - praten met reisgenoten over twijfels in het leven, open huwelijken en massages met een happy-end: een van de vele ervaringen tijdens mijn laatste vakantie. Ook al ben ik 74, ik moet bekennen dat ik deze wandeltocht door Georgië niet gauw zal vergeten.

Het gezelschap is maar klein: we zijn met vijf deelnemers (vier vrouwen en een man), en twee reisleiders.

Dankzij een stukje in de krant kom ik op het idee. Een wandeltocht door Georgië, slapen in guesthouses, een paard-met-begeleider dat de bagage zal dragen, yoga-oefeningen en fotografielessen tussendoor. Organisatoren zijn Iddo Drevijn, yogaleraar, en Thomas van Hemert, fotograaf. De deelnemers moeten over een goede conditie beschikken. Andere eisen worden niet gesteld.

Tijdens een wandeling naar Santiago de Compostela, een paar jaar geleden, heb ik wel wat ervaring en conditie opgedaan - ook met overnachtingen in jeugdherbergen. Maar ik wil ook als mantelzorger die alleen op vakantie gaat gezelschap zoeken. De eerste kennismaking met belangstellenden voor de reis vindt plaats in een beddenzaak in Rotterdam, waar we al meteen op Georgische wijn en hapjes worden getrakteerd. Het lijdt geen twijfel: ik zie en spreek mensen van allerlei leeftijden met wie het meteen klikt. Van de deelnemers wordt alleen een sportieve instelling verwacht. We kunnen kiezen uit drie tochten.

Tekst loopt door onder afbeelding

Reisverhaal 15/4 Wandeltocht Georgië. foto Iddo DrevijnBeeld RV

De angst

In de vertrekhal op Schiphol wacht ik op mijn medereizigers. Bij kennismaking blijkt er van die gemixte leeftijden niet veel meer over: alle vijf mijn reisgenoten zijn dertigers. Een van hen staat op het punt een marathon te lopen naar Rome. Eerlijk gezegd bekruipt me daar, in de hal van Schiphol, de angst: is zo’n onderneming met deze types die mijn kinderen, kleinkinderen zelfs zouden kunnen zijn, niet te zwaar? Mijn sportieve leven beperkt zich tot vier keer in de week een half uurtje hardlopen.

Maar na een paar uur vliegen naar Kutaisi en een autotocht naar ons startpunt in Mestia lijkt het of we de jaren die tussen ons liggen al hebben overbrugd.

Tekst loopt door onder afbeelding

Wandeltocht Georgië. Foto: Iddo DrevijnBeeld RV

Het uitzicht is wonderschoon. Een soort combinatie van Zwitserland en Ierland, noteer ik in mijn dagboekje. Maar dan in combinatie met veel armoede. Kuilen en gaten in de wegen, levensgevaarlijk verkeer, koeien en paarden die op de meest onverwachte momenten ons pad kruisen.

We slapen op een gemeenschappelijke slaapzaal. ’s Morgens bekijkt reisleider Thomas onze bagage. Ik moet van alles achterlaten om het paard dat tijdens de wandeltocht onze rugzakken zal dragen niet onnodig te belasten.

Tekst loopt door onder afbeelding

Reisverhaal 15/4 Wandeltocht Georgië. foto Iddo DrevijnBeeld RV

Van dit soort geregel houd ik wel. Eigenlijk hoef ik me nergens druk over te maken. Ontbijt, lunch, avondeten, het zijn allemaal de zorgen van de reisleiding. Daarnaast maak ik gebruik van de inzichten die ik tijdens m’n reis naar Santiago de Compostela zo formuleerde: 1. Loop het pad in je eigen ritme. 2. Geniet van het uitzicht. 3. Wees niet bang voor wat komen gaat.

Eenvoudig

De guesthouses waar we ’s avonds komen zijn stuk voor stuk supereenvoudig. Het licht valt er op onverwachte momenten uit, de kierende ramen zorgen voor veel frisse tot ijskoude lucht en de douches laten het ook vaak afweten. De maaltijden zijn door de eigenaars bereid en naar een fles wijn moeten we zelf in het dorpje op zoek.

Tekst loopt door onder afbeelding

Reisverhaal 15/4 Wandeltocht Georgië. foto Thomas Vahe.Beeld RV

De wandelingen zijn niet even gemakkelijk, maar in het algemeen wel ontspannen omdat Iddo me verzekert dat ik echt in m’n eigen ritme moet blijven lopen. Als ik een keer struikel over gladde stenen in een riviertje is hij er om me te helpen. Ook al loopt hij voor me, hij houdt me in de gaten. Tijdens de lunchpauze geeft hij yogales. Vaak ook nog ’s morgens voor het eten, in de wei naast de koeien en soms zelfs ’s avonds. Als het buiten te koud is doen we het gewoon in bed.

De derde dag wordt echt zwaar. Thomas bereidt ons erop voor. De eerste vier uur alleen maar klimmen. Steil omhoog. Na nauwelijks tien minuten lopen zeg ik hijgend en zwetend tegen Iddo: “Ik ben nu al moe.” Zijn commentaar: “Goed dat je zo eerlijk bent. Nu kunnen we nog wat regelen.” Hij belt Thomas. Ze besluiten dat ik met een taxi naar boven ga. Hoog in de bergen word ik afgezet. Doodstil is het hier. Geen restaurantje te bekennen. Anderhalf uur later komen de anderen aan. Onderweg naar Adishi.

Tekst loopt door onder afbeelding

Reisverhaal 15/4 Wandeltocht Georgië. foto Thomas Vahe.Beeld RV

Eigentijdse kerk

De weg die we nu lopen is normaal, zou je kunnen zeggen. Smal, veel stenen, meestal modderig. Het dorpje waar we deze keer overnachten is nog middeleeuwser dan de andere die we passeerden. Onbewoonde, half afgebroken en half opgebouwde huizen. Er wonen hier maar vijftig mensen. Terwijl we het guesthouse zoeken passeren ons zeven paarden in galop. Zonder begeleider.

Al wandelend hoor ik van Iddo dat hij zijn organisatie, Idodidid, als een eigentijdse kerk beschouwt. “Er is een kentering gaande in de wereld. Mensen willen zich niet langer laten leven, maar ambiëren een bewuster bestaan. Door bijvoorbeeld meditatie, een ochtendwandeling en yogaoefeningen neemt de levensvreugde en vitaliteit een enorme vlucht”, vertelt hij.

Tekst loopt door onder afbeelding

Reisverhaal 15/4 Wandeltocht Georgië. foto Thomas Vahe.Beeld RV

Na een paar dagen onderweg heb ik pas in de gaten hoe modieus de kleding van mijn reisgenoten is. Terwijl ik zelf maar wat uit de kast heb getrokken, is de outfit van de anderen uitgekiend. Een sportcultuur die ik niet ken. Kleurige leggings, navigatiehorloges, waterzak in plaats van thermosflesje, zonnepaneeltje voor het opladen van de cameratelefoon. Maar de onderlinge verbondenheid is groot. Opmerkingen klinken: ‘Het voelt als familie. Ik ervaar het als retraite. Weg van de wereld en tijd om over je leven na te denken.’

Was ik niet te oud voor deze groep? Iddo: “Onzin. Naar mijn idee was dit zelfs de leukste groep vanwege dat leeftijdsverschil. Bij tochten die ik in de toekomst wil maken, hoop ik op groepen van 28 tot 90 jaar. Natuurlijk is ervaring met wandelen wel een vereiste. Maar verder hoeft leeftijd geen rol te spelen. De ontmoeting met elkaar, daar gaat het om. Dat valt voor mij onder de noemer vitaal leven.”

Tekst loopt door onder afbeelding

Reisverhaal 15/4 Wandeltocht Georgië. foto Marieke van der StaakBeeld RV

Op reis met Iddo

In 2017 organiseert Idodidid verschillende reizen. Zo is er een yogareis naar het Italiaanse Sabina (30 april-6 mei), een midzomerretraite in het Ierse Connemara (30 juni- 7 juli), en twee verschillende trips naar Georgië, zoals beschreven in het verhaal. 

Een beetje conditie is belangrijk. Geschikt voor de leeftijden puber tot oud. De zomerreis is van 22 t/m 30 juli (€ 1095 excl. vlucht). De ‘oogstreis’ is van 16 t/m 24 september (€ 1150). 

Voor meer informatie zie www.idodidid.com en facebook.com/idodidid, of neem contact op met Iddo van Idodidid: iddo@idodidid.com

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden