Naar de eindshow

Maar waar staat ze? Ik zie haar niet. Ze moet een zilverachtig topje aan hebben, of een XXL groen rugbyshirt

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

Goed opletten nu, dit is haar groep, hebben we in het programma gezien. Maar waar staat ze? Ik zie haar niet. Ze moet een zilverachtig topje aan hebben, of een XXL groen rugbyshirt. "Het lelijkste shirt van de hele groep", zegt ze. Het hoort bij de jaren negentig-act die ze doen, althans, dat begrijp ik pas nu ze op het podium staan en de oude hiphophit 'Jump Around' keihard inzet. Lekker! Maar stáát ze wel op het podium?

Ik heb haar drie uur geleden afgezet bij het theater in het winkelcentrum van de groeikerngemeente waar ze elk jaar haar eindshow danst. Met elk jaar - ze danst er sinds haar late kleuterjaren - dezelfde opwinding. Ergens in het voorjaar begint de voorverkoop van de show - de dansschool pakt het groots aan - en elk jaar vergeet ze dat te zeggen en verzuim ik het mailtje dat daarover verstuurd wordt goed te lezen. Dus stormde ze een paar weken geleden weer de voordeur binnen. "Je hebt geen kaartjes gekocht en nu is de show uitverkocht!" Gelukkig weet ik dat er elk jaar rekening gehouden wordt met mensen zoals wij. Je zult de eindshow van je kind maar missen. En dus reserveren ze de achterste rijen voor ons soort mensen. En ja, vanuit die achterste regionen is het moeilijk zoeken naar dat kind.

Inmiddels weet ik ook dat ik niet naar de voorste rij op het podium moet kijken, want de dansschool is nogal ambitieus. De beste kinderen staan vooraan en hebben de prominentste rol. Vanaf november wordt er al naar die eindshow toegewerkt en staat ze best vaak aan de kant, te kijken naar de goeien die straks vooraan staan. Maar ze schikt zich: ze kan lekker dansen, een heel ambitieus podiumbeest is ze uiteindelijk ook weer niet.

Voor zo'n show werkt het uiteraard wel: de besten voorop. Geweldig wat sommige kinderen - van schattige grote kleuters tot late tieners - kunnen. En ook al behoor je tot de achterste linies, je staat wel op een echt podium, in een echt theater met een echte lichtshow, keiharde muziek en publiek dat hoe dan ook op de stoelen klimt.

Eindelijk, nu zie ik haar, rechts achteraan, te ver weg om haar gezichtsuitdrukking te zien. Blij? Geconcentreerd? Hoe dan ook, ik vind het wederom reuze knap wat ze allemaal kan, in dat groene shirt.

Na de show. Twee meiden nippen aan een colaatje, hun hoofden nog steeds rood, felicitatierozen op schoot. Het is warm, ze zitten op een terras naast het theater. Mijn dochter en de vriendin met wie ze al jaren op maandag naar hiphoples gaat. Wij, de trotse ouders, kregen ook dorst en drinken bier uit hoge glazen. Ja, het was heel leuk geweest, zeggen ze. Gelukkig, de stress is eraf en ze

hebben kennelijk echt

genoten. Tijd voor de jaarlijkse hamvraag. Of ze volgend jaar

doorgaan? Ze halen hun schouders op. Ze weten het nog niet, of nu ja, ze denken van wel.

Dat denk ik ook.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden