Naar bed met Keetje

Naar bed met Keetje mag gerust in het Boekenhotel, als je het boek maar weer netjes terugzet.

De dame uit de Randstad heeft pas tien stappen gedaan in het Boekenhotel Doldersum en is al in jubelsferen. ,,Kijk, ze hebben hier ook 'Groei en Bloei'!'' Zij staat te glimmen boven een dikke pil over Egyptische farao's, ontdekt een stapel van haar favoriete tuinmagazine en ziet dan weer een 'énig' boek dat ze graag wil inkijken.

En dan heeft zij de lobby van het hotel nog niet gezien, en de gang, het restaurant, de leestafel, de kinderhoek, de lounge, de overloop, het vergaderzaaltje, de zestien kamers, de tv-ruimte annex (gek woord in deze context) bibliotheek. Overal in het hotel staan boeken -bíjna overal; alleen op de toiletten is het papier nog onbedrukt.

De euforie van de gast uit de Randstad is herkenbaar. Iedereen die het Boekenhotel binnenstapt, valt onmiddellijk voor het interieur en blijft tot de laatste minuut van het gastverblijf in de ban van de boekenvoorraad. Of het nu de eetlectuur is, die in het restaurant vlak naast je bord staat, of het boekenkastje met exemplaren uit de top-10 -je kunt je ogen er niet van afhouden. En je hoeft je handen niet thuis te houden. In Doldersum mag je rustig lezen onder het eten ('Much depends on dinner' bijvoorbeeld), met 'Keetje Tippel' naar bed gaan of Hillary Clinton en haar 'My Life' mee naar boven nemen. Je krijgt zelfs een boekje met wijsheden als servetring.

Duizenden boeken moeten er staan, maar hoevéél duizend zouden Joost en Nanny Mastboom niet weten. Zeker is dat hun (driesterren)hotel een succes is. Ontegenzeglijk brengen boeken gezelligheid in huis. De formule werkt prima, maar is nooit een vooropgezet plan geweest. Zoiets bedenk je niet, zegt Mastboom: het ontstaat door een toevallige samenloop van omstandigheden -'of door de ontluistering van een geniaal marketingconcept'.

Van huis uit is hij socioloog. Hij werkte jaren bij het Nederlands Centrum voor de Geestelijke Volksgezondheid, tegenwoordig het Trimbos-instituut. Vlak voor zijn vijftigste had hij het daar wel gezien, 'een soort levenscrisis' noemt hij het.

Toen kwam het idee van 'een hotel'. De zoektocht naar een geschikte locatie is al een verhaal op zichzelf, of beter: een boek. Het werd uiteindelijk Doldersum, een echt Drents onderkomen met eenvoudige kamers en veel schnitzels op de menukaart. In twee maanden was de verhuizing geregeld en begin januari 2000 stonden de Mastboompjes met hun huisraad op de Huenderweg voor de deur. Wat moesten ze met al hun boeken, was de volgende vraag: rechtstreeks in dozen naar de vliering of allemaal in het hotel zetten. Het was een duivels dilemma, zo voelde Mastboom het. Totdat hij bedacht: we kunnen het proberen en mislukt het, dan gaan ze alsnog naar zolder. Vierenhalf jaar later is er voorzover Mastboom weet nog geen boek verdwenen of beschadigd. Soms komt een gast tot de teleurstellende ontdekking dat de tijd te kort is om een boek uit te lezen, maar dan zegt de eigenaar: ,,Neem mee naar huis en breng het maar een keer terug.''

Mastboom is vrij kieskeurig. Zo pruimt hij J.J. Voskuil bijvoorbeeld niet. ,,'Het Bureau' komt hier niet in; dat vind ik zo'n eindeloos gekabbel, met de diepgang van een platbodem. Misschien komt het omdat ik geen snelle lezer ben. Ik ben licht dyslectisch en lees dus woord voor woord en zin voor zin.''

's Avonds na de maaltijd raakt hij wel eens aan de leestafel slaags met een gast die Voskuil zó vindt. Of hij deelt zijn bewondering voor Mulisch of A.F.Th. met zijn clientèle. Sinds kort koopt hij af en toe een boek voor zijn gasten, dat hij voor zichzelf nooit zou aanschaffen, zoals de biografieën van de Clintons of van Madeleine Albright. Ze liggen in een speciaal boekje met hot stuff en worden zo vaak meegenomen naar de hotelkamer.

Hillary ook. Geen haar op je hoofd die erover denkt om haar boek te kopen, maar je wilt er wel even aan ruiken. Waar heeft zo'n mens het nou over? Helaas, dat wilde iemand anders ook wel eens weten. Dan maar kijken wat er in kamer kamer 16 staat -kamer Oliver, beter gezegd. Alle kamers hebben een naam uit de literatuur, van Eline (Vere) tot Youp (van 't Hek', en van Jip en Janneke tot Hercule (Poirot). Oliver dus, geesteskind van Charles Dickens. In het boekenkastje is een hele plank gevuld met zijn werk, maar er staat ook andere sociaal drama. Thomas Mann, Montaillou, Renate Rubinstein met haar 'Twee eendjes en wat brood', Jane Austen. Zware kost om wakker te blijven. Of toch Keetje Tippel? Maar dan heel zachtjes de bladzijden omslaan, want het is hier in Drenthe zo superstil.

Twee pagina's, dan vallen de ogen dicht. Ze hadden al gewaarschuwd: je komt tijd te kort om te lezen in het Boekenhotel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden