Naamzuivering alleen voor kapitaalkrachtige atleet

Troy Douglas beschikt niet over de duizend gulden die is vereist om de contra-expertise van zijn positieve dopingtest aan te vragen. Het is het dilemma van de betrapte sporter die zegt onschuldig te zijn.

Laat hij de zaak zoals hij is, dan heeft dat gevoelsmatig iets van openlijk bekennen. Een zo geringe investering blijkt in de praktijk evenwel weggegooid geld.

Zijn trainer Henk Kraaijenhof vindt dat Douglas het geld desnoods moet stelen om de b-test te laten uitvoeren. Terwijl hij als geen ander weet dat zo'n tweede onderzoek vrijwel nooit iets oplevert. En als er wel geringe verschillen met het a-monster zichtbaar zijn, treft de sporter vaak het nadeel van de twijfel.

Tenzij het een gefortuneerde topper betreft, die tijd en geld kan investeren om zijn of haar gelijk te krijgen. Als inderdaad van (procedure)fouten sprake blijkt te zijn.

En dan nog blijkt het een lijdensweg die bijvoorbeeld in het geval van de Duitse sprintster Katrin Krabbe al meer dan een decennium duurt. En haar slechts een relatief magere schadevergoeding oplevert, geen nieuwe sportieve successen.

De Amerikaanse atleet Butch Reynolds en de Britse 800 meterloopster Diana Modahl waren wat dat betreft meer succesvol in inderdaad dubieuze kwesties.

De wereldrecordhouder op de 400 meter investeerde in enkele jaren miljoenen en mocht van een Amerikaanse rechter uiteindelijk tien miljoen dollar van de IAAF eisen. De zaak is in der minne geschikt.

Desastreus was de zaak Modahl, voor de Britse atletiekfederatie althans. Modahl verkocht haar huis om tot de hoge raad te kunnen geraken.

Die bepaalde dat zij 3,5 miljoen gulden smartegeld mocht eisen van de federatie, die onder die last vorig jaar failliet ging. In Sevilla staat Modahl voor het nieuw gevormde UK Athletics aan de start.

Erik de Bruin, de vorige Nederlander die wegens doping niet op een WK (van 1993) mocht starten, investeerde in 1993 en '94 - mede dankzij een schappelijke prijs voor zijn rechtsbijstand - tienduizenden guldens in zijn poging genoegdoening te krijgen. Maar dat was nog onvoldoende om tot bovenin de gerechtelijke piramide te geraken.

Nadat in 1998 zijn zwemmende vrouw Michelle Smith wegens dopingfraude werd geschorst, stroomde een veelvoud van dat bedrag richting de verdediging. Maar ook dat bleek niet voldoende om een op het oog sterke zaak te winnen voor de drievoudig olympisch kampioene.

Een andere Nederlandse die op dopinggebied onder vuur kwam te liggen, was Ria Stalman. De olympisch kampioene discuswerpen van 1984 werd in 1992 in de Krant op Zondag van doping beschuldigd. De duizenden guldens kosten wogen voor haar niet op tegen de mogelijk 'kleine rectificatie' die het haar maximaal kon opleveren.

Waar de - dankzij de sport - rijke Brit Linford Christie vorig jaar wel veel geld over had om een dubieus artikel in een onbeduidend blad recht gezet te krijgen. Ironisch genoeg werd de zo op zijn reputatie gestelde Britse Jamaicaan onlangs op het gebruik van nandrolon betrapt, zoals velen in korte tijd na hem.

Nationale federaties zijn, bang voor de financiele gevolgen, bereid om coulant voor hun sporters te zijn. Zo werden in Amerika Mary Decker en Dennis Mitchell na positieve testen gerehabiliteerd en vond UK Athletics dat de Schot Doug Walker ondanks te veel nandrolon in de urine gewoon mocht sporten.

De IAAF heeft haar onderbonden op dat gebied echter teruggefloten. Decker, Mitchell en Walker starten deze week niet tijdens de WK in Sevilla.

De IAAF heeft duidelijk gemaakt dat voor haar slechts het testresultaat geldt, geen andere overwegingen. Zij heeft alle vertrouwen in de steeds gevoeligere opsporingsmachines, en is van mening dat het de verantwoordelijkheid van de sporters is wat ze tot zich nemen.

Zeker waar het de huidige nandrolon-epidemie betreft. Protesten van topsprinters als Marion Jones en Maurice Green legde IAAF-preses Primo Nebiolo smalend naast zich neer: ,,Ik ben geen voorzitter van de plasbond''.

Het veelbesproken en kennelijk ineens populaire middel nandrolon is een oud preparaat, behorend tot de anabole steroïden, dat sinds kort in pilvorm is te verkrijgen.

Hierdoor zijn sporen in enkele dagen uit het lichaam verdwenen. In plaats van enkele maanden, zoals vroeger bij de toen populaire injecties. Maar dan nog blijft het linke soep nu controleurs op elk uur van de dag op de stoep kunnen staan.

Het eten van rood, met hormonen opgefokt vlees wordt wel als oorzaak van een positieve test aangevoerd. Maar daarvoor is een ondergrens ingevoerd die met vleesconsumptie menselijkerwijs niet zou zijn te overschrijden.

Ook komt het middel voor in veel voedingspreparaten, en wordt gewaarschuwd dat niet alle bijsluiters even duidelijk zijn. Een prachtexcuus om je achter te verschuilen, maar in de rechtsgang levert het niets op.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden