klein verslag

Naamloos zijn de doden in Bangladesh

Ondergelopen auto's in Houston Beeld Wim Boevin000

Maria Sjarapova tenniste zich in een little black dress – dat volgens Marcella Mesker duizend dollar kostte – als een wraakgodin terug op het wereldtoneel in New York, terwijl in Houston uitgeputte burgers van hun daken en uit hun bovenverdiepingen werden gered. In mijn achtertuin, nog de mijne, staat al dagen een groengele ligstoel onder een volop schijnende zon.

De gelijktijdigheid van de dingen. Het ongelijksoortige. Angela Merkel geeft zelfverzekerd haar 'zomerpersconferentie', de dossiers als was in haar handen. Een Noord-Koreaanse raket kruist over het noorden van Japan. Carice van Houten kan thuis de slotaflevering van 'Game of Thrones' niet op haar scherm krijgen.

En ergens in deze eeuwig paternoster van nieuws en nieuwtjes moet ik instappen en dan komt Bangladesh voorbij. Nepal, Bihar, Bangladesh, de boven- en benedenloop van Ganges en Brahmaputra, de monsterregens van de moesson, en de stille roep uit verdronken landstreken: 'Hello Houston, we have a problem.'

Waarom hier ingestapt? Omdat ik dat verdronken land, Bangladesh, eens van nabij zag, alweer lang geleden, in september 1988, na een rampzalige overstroming. Deze krant zond zijn Azië-redacteur erop af, het was een ramp zonder concurrentie, er was geen Houston.

Geen internet ook, berichten werden namen spellend ingesproken op dictafoons of via telexen of couplers doorgeseind, maar het water was het water en de doden waren dood.

Bangladesh.

Al sinds zijn onfortuinlijke oprichting in 1971 een staat voor benefietconcerten en internationale hulp, deze delta, dit vertakkingsgebied van waterwegen, dit vruchtbare miljoenenland.

Talloze camera's en verslaggevers hakken de ramp in Houston tot verteerbaar drama, slachtoffers hebben namen, net als de storm, de senioren in hun ondergelopen woonkamer, de kinderen op de heup van hun moeder, de vrachtwagenchauffeur gevangen in zijn cabine, een heroïsche brandweerman. Aangrijpende televisie, mijn tienerkinderen kijken weer mee naar het journaal. Fascinerend de beelden van vóór en na, dat wassende water over snelwegen en flyovers.

Het dodental in Houston was al opgelopen naar zeven. De hoeveelheid regen breekt alle records. Vandaag zien we Trump in rubber.

In Nepal, Bihar en Bangladesh heeft de storm geen naam, het zijn gewoon regens. Naamloos ook de doden, twaalfhonderd; en dat was maar een eerste schatting.

Ik herinner me uit '88 ook dat gekmakende gegoochel met cijfers en aantallen, voorbij aan al dat persoonlijke leed. Die suggestie van controle en beheersing. Destijds telde men 1080 doden, van wie 110 overleden aan diarree.

De diarree. Ik sta in de controlroom van het Bengaalse ministerie van gezondheidszorg. Een medewerkster wijst op een grafiek aan de wand. 'Ziet u die lijn? Dat is de diarreelijn en u ziet dus dat we over het hoogtepunt heen zijn. Gisteren werden in het land 27.000 nieuwe gevallen geregistreerd en dat bracht het totaal op 856.751.'

Het ondergelopen land was in chaos. Er was nauwelijks een burgerlijke stand. Maar de diarreecurve daalde langs de lijnen van de politiek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden