Naakte Earring

Het 'unplugged'-virus laat ook Nederland niet onberoerd. Zoals Bob Dylan zijn dertigjarige plaatcarriere vierde met een geheel akoestisch opgenomen plaat, herdenkt de Golden Earring haar dertigjarig bestaan met een stekkerloos jubileum-album.

STAN RIJVEN

'The naked truth' (de naakte waarheid) maakt op verschillende manieren zijn titel waar. De cd bevat nagenoeg alle Earringhits van de afgelopen 20 jaar, live uitgevoerd zonder gebruik van technische hulpmiddelen. Direct valt de kracht van de composities op die in nieuwe uitvoering de tand des tijds glansrijk doorstaan. Opeens bemerk je dat 'Twilight zone', 'Another 45 miles' en 'Radar love' tot het collectief geheugen zijn gaan behoren.

Tegelijkertijd komt ook de zwakke plek van de Hagenaars aan het licht. Het gebrek aan nuance in de zangpartijen, met name van Barry Hay, werkt eenvormigheid in de hand. Soms klinkt hij krampachtig of overschreeuwt zichzelf, met name in 'Vanilla Queen'.

Toch overheersen de goede momenten en kun je hooguit concluderen hoe spijtig het is, dat onze oudste rockband hoofdzakelijk binnen eigen grenzen wereldberoemd blijft. Ze moeten het stellen met een eigen straatnaam in Almere en een fanclub in Ede in plaats van Den Haag.

Claw Boys Claw zou je wegens hun live-reputatie en op den duur voorspelbaar repertoire, de Golden Earring van de jaren '80 kunnen noemen. Hun nieuwste plaat 'Sugar' ademt eveneens een sobere terug-naar-af sfeer.

Peter te Bos heeft dit keer zijn liederlijke zang thuisgelaten en ingeruild voor een bijna onherkenbare stem. Beheerst voert hij de ingehouden spanning op met loom gezongen teksten, gedragen door een minieme instrumentatie van bas, slagwerk en gitaar.

De durf om een andere koers in te slaan valt te loven, maar het gebrek aan afwisseling kan een gevoel van monotonie niet onderdrukken. Iets meer peper had het teveel aan suiker kunnen compenseren.

Ad van Meurs werd in de schaduw van Claw Boys Claw bekend als frontman van de electro-wave band W.A.T. Onder het pseudoniem The Watchman rekende hij sinds 1988 hiermee af door zich uitsluitend op een kruising van pop en folk te richten.

Daarmee pikte Van Meurs de draad op die hij in de jaren zeventig met het folkgezelschap Deirde ontrolde. Op zijn tweede plaat Narcisse voegt hij Amerikaanse blues en country-invloeden hieraan toe.

Geen expressie

Slide-gitaar en dobro accentueren de landelijke sfeer, de produktie van de gerenommeerde Joe Boyd moet als Kema-keur de kwaliteit onderstrepen. Het heeft allemaal nauwelijks mogen baten; de mooie songs ten spijt ontbeert de zang van The Watchman iedere vorm van kleur en expressie. Jammer, omdat Van Meurs als songwriter des te beter uit de bus komt.

Hierbij vergeleken weet Oscar P. Swamp op Empty House juist wel de essentie te raken. Zijn debuut verklankt de troosteloosheid van een treurig polderlandschap in de mist.

Opgesloten in een leeg huis vertrouwde Swamp in alle eenzaamheid zijn desolate gevoelens aan een bandrecorder toe. Zonder opsmuk verklankt hij de leegte met een zeldzame eerlijkheid, die geen 'unplugged'-sticker behoeft.

Naked Truth. CBS COL 472692.

Sugar. EMI 0777.78096.

Narcisse. VAN CD 997022.

Empty House. Solid 527.5003.29.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden