Na elf dagen improviseren weer de bus in

Na elf dagen staken reden er gisteren eindelijk weer streekbussen. Althans in het noorden, en alleen in de spits.

De passagiers van lijn 15 naar het Groningse hogeronderwijscomplex Zernike duwen hun ov-kaart onder de neus van de chauffeur. Ze zeggen geen boe of bah. Alsof het streekvervoer – en in Groningen ook de stadsbussen – er niet elf dagen uit heeft gelegen. „Het noorden hè”, zegt de buschauffeur. Hij bedoelt: daar zijn ze zo nuchter.

Omdat het van de rechter moest, reden er gisteren weer bussen in Groningen, Friesland en Drenthe. Met de noordelijke provincies vond ook de kortgedingrechter dat de slepende algehele staking het openbare leven te veel ontwrichtte. Hij bepaalde dat er gereden moest worden tussen zeven en negen in de ochtend en tijdens de avondspits van vier tot zeven.

Het bleef improviseren voor de reizigers. Een vrouw met poedel gaat donderdagochtend al voor achten op weg naar een oppasadres in Tolbert. Ze zal er zeker een uur eerder aankomen dan nodig, maar het is nu of nooit.

Sabine Visser wacht rond achten al weer op een bus naar huis, in het Friese dorpje Haulerwijk, vlakbij de grens van Groningen en Drenthe. Om twintig voor zeven vertrok de aankomend schoonheidsspecialiste naar school in Groningen. Ze dacht dat ze tot vier uur les had en kon dan direct de avondbus terugnemen. Maar nu een klasgenoot verteld heeft dat er maar tot twaalf uur les is, maakt Visser rechtsomkeert. Al een week is ze niet naar school geweest: „Het kost mijn ouders twintig euro per keer om me te brengen. School vindt het overmacht.”

Een asielzoeker die richting Friesland wil, heeft pech als hij even na negenen postvat bij een bushalte. Hij wordt aangeklampt door een taxichauffeur. De jongen is op dat moment haast nog de enige bij de bushaltes. Iedereen weet dat hier tot vier uur niks meer te halen is. En iedereen accepteert het. „Ze willen de pauzes afpakken. Als mij dat zou overkomen, zou ik ook staken”, zegt een man. De Iraanse Fatima spreekt haar steun uit aan de chauffeur die haar naar Peize brengt. Noodgedwongen heeft ze de weg naar het adres waar ze lezingen over Iran geeft al eens te voet afgelegd. Een wandeling van drie uur. De oudere dame lacht erom. „Ik ben uit Iran gevlucht met mijn drie kinderen, met ezels en paarden over de bergen. Wat we toen wel niet gelopen hebben.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden