Na een ijzersterk begin worden de Peppers ronduit saai

JORIS BELGERS

pop

Red Hot Chili Peppers

***

Natuurlijk, het is prijzenswaardig, van de Red Hot Chili Peppers: zo pal achter je nieuwe muziek gaan staan. En vooral niet toegeven dat 'Snow (eee-yoooo)' een infantiel nummer is, maar het gewoon spelen. Het is begrijpelijk dat de Californische funkrockers er niet aan willen, aan die status van vergane glorie, die status van veteranenband, terend op hits van toen. Maar als de nieuwe nummers gewoonweg nogal saai zijn - en dat zijn ze - voelt zo'n concert toch wel erg lang aan.

En dat deed dit eerste van de twee uitverkochte shows in de Amsterdamse Ziggo Dome.

De Peppers, onder aanvoering van de nog altijd energiek springende Anthony Kiedis en de basspelende stuiterbal Flea, hadden voor de makkelijke weg kunnen kiezen door er een greatest-hits-show van kunnen maken. Daar leek het aanvankelijk trouwens wel op, en wat ging de band sterk van start.

Na een aanzwellend intro petste de band er loeihard in met 'Can't Stop', gevolgd door die andere klassieker 'Otherside'. Met het goede zaalgeluid en een helder zingende Kiedis leek het er op alsof de band zich ging revancheren voor het rommelige optreden op Pinkpop eerder dit jaar. De band had een golvend plafond van een kleine duizend bewegende lampjes meegenomen, dat gecombineerd met fluorgekleurde lichtbeelden eventjes de Ziggo Dome overrompelde. Eventjes.

Want halverwege het concert kon het maar zo gebeuren dat je naar dat dansende plafond stond te staren, om al die lampjes eens te gaan tellen. Tijd zat.

Want het is toch gek dat een band die ooit zulke evergreens uitbracht als 'By The Way', er de laatste jaren zulke zouteloze niemendalletjes uitperst. Dat de vijftigers nog geforceerd puberale grapjes met elkaar aan het maken waren, nauwelijks het publiek bij de show betrokken, en veel tijd verdeden met warrige jams tussen gitarist Josh Klinghoffer en bassist Flea, maakte het er allemaal niet beter op. Gaandeweg zakte daarnaast zichtbaar de fut uit een steeds moeizamer zingende Kiedis.

Nu was het verkiezingsavond, je kunt dan als Amerikaanse band het publiek nog een beetje meenemen met een louterende, politieke boodschap. Hoewel de Peppers niet bekendstaan om hun politieke engagement, lieten ze hier slim de muziek voor zich spreken. Tof genoeg stond ook het niet vaak uitgevoerde 'Pea' op de setlist. De tekst ervan sprak voor zich, net als het veelzeggend getitelde 'Power of Equality'. Dat waren dé momenten van dit optreden, maar het was te weinig om er een beklijvende avond van te maken.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden