Na dertien jaar praten gaat sanering gifwijk Maassluis van start

MAASSLUIS - Terwijl verschillende autobezitters het droge weer aangrijpen om de auto een flinke poetsbeurt te geven, worden achter de keukenramen de 'piepers' geschild voor de warme maaltijd. Op straat klinken de opgewonden stemmen van ravottende kinderen.

Niets wijst erop dat de bewoners van de wijk Steendijkpolder-Zuid in Maassluis eronder gebukt gaan, dat hun wijk op gifgrond is gebouwd. “Slechts om één ding ben ik blij dat de grond wordt gesaneerd. Zijn we eindelijk van de benaming gifwijk af”, aldus een bewoner.

De sanering van de wijk, die na dertien jaar discussiëren volgende week van start zal gaan, had heel wat voeten in de aarde. Vanaf 1983, toen bekend werd dat de achthonderd woningen in de wijk op een metersdikke laag ernstig verontreinigd slib uit de Rotterdamse havens stonden, is er vooral veel gepraat over allerlei mogelijke oplossingen. Iets gedaan werd er niet.

Al in 1987 trok een ambtelijke werkgroep echter de conclusie dat de bovenste laag van het slib moest worden afgegraven. De sanering liet op zich wachten, omdat de gemeente Maassluis, de provincie en het ministerie van Vrom het niet eens konden worden over de diepte. Vrom wilde niet verder afgraven dan zeventig centimeter, de provincie vond 1,30 meter voldoende, terwijl de gemeente voet bij stuk bleef houden, dat er tot 1,75 meter moest worden afgegraven.

Vorig jaar kwam er een eind aan de impasse. Minister De Boer van Vrom stelde 43,5 miljoen gulden beschikbaar. Samen met de wettelijke bijdragen van de gemeente en de provincie en een extra bijdrage van Maassluis van zeven miljoen ligt er nu 55 miljoen gulden op tafel voor de schoonmaakactie. Volgens Maassluis moet dit genoeg zijn om één meter tot 1,30 meter slib af te graven en te vervangen door schone grond.

Het verontreinigde havenslib werd in het begin van de jaren zestig opgespoten. Volgens wijkbewoner P. Post zit daar de kneep: “Het kan toch niet anders dan dat bijvoorbeeld het Openbaar lichaam Rijnmond ervan heeft geweten en dan is het toch van de zotte dat dat vooraf niet is gemeld.” Heel even heeft hij overwogen om te verhuizen toen duidelijk werd dat zijn woning op gifgrond stond, maar omdat “de sanering in de pen zat” besloot hij te blijven. “Daar komt bij dat de ergste ongerustheid toch wel over is, ik kan me er niet zo druk meer om maken. Gezond zal het wel niet zijn, maar dat is roken en een huis met asbest erin ook niet. En voor zover ik weet, is er nog niemand aan het gif doodgegaan sinds bekend is dat het er ligt.”

Mijnheer Kolenbrander, die aan de rand van de wijk woont, vindt ook dat het probleem dat de bewoners in de wijk met het gif zouden hebben, sterk overtrokken is. “Er is in de loop der jaren zo veel over geschreven en ondertussen gaat het leven hier gewoon door. Ik loop geregeld door de wijk en heb geen huis leeg zien staan. Als de mensen er zo mee zouden zitten, dan hadden ze toch wel massaal hun boeltje gepakt en de benen genomen. Nee, adem de lucht hier maar eens flink in. Er is geen vies luchtje te ruiken of wat dan ook.”

Een andere bewoner zegt tien jaar geleden in de wijk te zijn komen wonen, terwijl hij wist dat er gif lag. “Al dat gezeur over het gif komt me m'n keel zo langzamerhand uit. Ik ben schilder: als je ziet wat je dan allemaal wel niet inademt en ik leef nog. Dat beetje gif dat hier ligt, bezorgt geen mens astma, neem dat maar van mij aan. Het afgraven lost voor de bewoners in de wijk maar één ding op en dat is dat de mensen die hier niet wonen dan een reden hebben om hun mond dicht te houden. “Op elke verjaardag of elke stap die je buiten de wijk zet, moet je horen dat je in een gifwijk woont. Nooit eens kom je gewoon uit de Steendijkpolder. Echt, diegenen die zich druk maken om het onder de grond liggende gif, wonen in de omliggende wijken, of ze zijn uit Maassluis vertrokken.”

Voor veel vroegere wijkbewoners behoort de nachtmerrie van het wonen op vergiftigde grond inderdaad nog niet tot een afgesloten verleden. Velen van hen liggen nog met de gemeente Maassluis in de clinch over schadelaims. De Hoge Raad oordeelde in 1992 dat Maassluis schadevergoeding moest betalen omdat de huizen, nadat bekend werd dat er gif lag, sterk in waarde waren gedaald. De schadeloosstelling gaat Maassluis naar verwachting vele miljoenen kosten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden