Na de zwakzinnigen rest de leegte

"Toen we het gebouw inliepen, viel meteen het geschreeuw op dat van de andere kant van de muur kwam. Ze konden niet praten maar ik ben blij dat ik uiteindelijk bij deze schreeuwers heb gewerkt want ik vond ze aardig, bijzonder en ontroerend."

Titi van der Sijs (1957), ooit Z-verpleegkundige in het voormalige Psychiatrisch Ziekenhuis Voorburg, vertelt achter in het boek van fotografe Annie van Gemert over haar ervaringen met het verzorgen van zwakzinnigen en psychiatrisch patiënten.Inmiddels heten ze cliënten en bewoners. Deze enorme instituten met hun lange kale gangen, grote afdelingen en dichte deuren, zijn uit de tijd.

Van Gemert, altijd al nieuwsgierig naar levens die zich grotendeels achter gesloten deuren afspelen, zoals in kloosters, had in 1989 de ingeving om dit gebouw voor de sloop met de fotocamera vast te leggen. Lege slaapzalen, isoleercellen en badruimtes ademen de sfeer van massaliteit en beklemming. Ook al of juist doordat er geen mensen aanwezig zijn, is het getuigenis van Jo Gerrits (1940) nog indringender. "Alles was grootschalig, niets kleinschalig. Alles was door het instituut bepaald."

Annie van Gemert: Sporen van een afgeschermde wereld

136 blz. euro 39,95; verkrijgbaar via www.annievangemert.com

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden