Na de irritatie blijven de deuntjes toch hangen

POP Daft Punk

Random Access Memories (Sony Music) *****

Muziekliefhebbers hadden het er de afgelopen jaren vaak over: de tijden van het mooi geproduceerde album zijn voorbij. Zo'n album met een overdonderend, tot in de puntjes verzorgd geluid, waar je speciaal dure boxen voor moest aanschaffen.

Deels is dat een esthetische kwestie. We zijn het rauwe, maar eerlijke geluid van rommelige garagebandjes meer gaan waarderen dan gelikte stadionrock. In de elektronische muziek zag je de opmars van de 'slaapkamerproducer', met het thuis opgenomen debuut van Daft Punk, 'Homework' uit 1997, als belangrijk ijkpunt.

Maar ook de financiën spelen mee: er zit weinig geld meer in de albumverkoop, dus een platenmaatschappij denkt wel drie keer na voor ze miljoenen in dure opnames investeert. Daar komt nog de technische overweging bij dat hi-fi geluid tamelijk zinloos is in een tijd dat muziek voornamelijk in MP3-formaat door laptopspeakers schalt.

Das war einmal, was kortom de teneur aan de borreltafel.

Das war einmal, dat leek pakweg zeven jaar geleden trouwens ook de status van Daft Punk, na hun derde album 'Human After All' (2005), waar niemand heel enthousiast van werd. Het is moeilijk om je voor te stellen, maar nog niet zo heel lang geleden leek het Franse duo een beetje passé.

Inmiddels geldt Daft Punk als zo'n beetje de grootste band op aarde. Hoe heeft dat kunnen gebeuren, na bijna een decennium zonder nieuwe muziek - op een soundtrack na? Nee, nou niet cynisch gaan brommen over die tot in de puntjes geregisseerde promotiecampagne die de afgelopen maanden de hype rondom het nieuwe album tot het niveau bosbrand opstookte - met alleen pr red je het niet.

Wat wel hielp, waren de optredens de afgelopen jaren in de Verenigde Staten, net op het moment dat de elektronische muziek daar explodeerde: voor veel Amerikaanse jongeren was een show van Daft Punk een ervaring die hun muzikale smaak opschudde.

Daft Punk had makkelijk kunnen cashen op die status van elektronische aartsvaders. Maar de eerste single 'Get Lucky' wees vorige maand in een radicaal andere richting. De aanvankelijke reactie van haast iedereen kwam neer op: "Best lekker nummer, maar niet wereldschokkend". Was dit flauwe discodeuntje echt de langverwachte nieuwe Daft Punk? Ja, toch wel: een week later had het alle records op Spotify gebroken, en kreeg bij nader inzien niemand het deuntje nog uit zijn hoofd.

Zo klinkt een groot deel van 'Random Access Memories' op het eerste gehoor: flauw. En tegelijkertijd gedurfd. Want dit is een plaat waarop Daft Punk tegen alle mogelijke trends ingaat. Ze engageerden een eminente sterrencast van gastmuzikanten, mensen als gitarist Nile Rodgers van Chic, Giorgio Moroder, en Pharrell Williams, en namen een verzameling ambachtelijk geschreven en geproduceerde nummers op. De elektronica blijft beperkt tot een enkele vocoder of synthesizer, verder horen we vooral analoog opgenomen klassieke rockinstrumenten: het geluid zit ergens tussen de soft rock van Steely Dan en de disco van Chic in, heel seventies allemaal. Iedere seconde van de plaat klinkt tot in de puntjes verzorgd en uitgebalanceerd. Ieder klein geluidje klopt, en achter ieder geluidje zit weer een ander geluidje verborgen.

Is zoveel perfectie niet saai? Soms wel. Sterker nog, af en toe is het zelfs tergend; sommige nummers klinken nog gelikter dan de lobbymuziek van een wellness-centrum. Maar tot je verbazing merk je, dat zulke irritatie soms de neiging heeft om te slijten nadat je een nummer een paar keer hebt gedraaid. Dan merk je pas, hoezeer we de afgelopen jaren gewend zijn geraakt aan eendimensionale muziek, die zich gelijk prijsgeeft. Dat doet 'Random Access Memories' niet. Het herinnert je aan de verloren gewaande tijden van het mooi geproduceerde album, aan muziek die zich langzaam ontvouwt, waar je als luisteraar langzaam een relatie mee opbouwt. Zelfs als je bij sommige nummers vermoedt dat die relatie haat-liefde zal blijven, is deze nieuwe Daft Punk als artistiek statement in ieder geval meer dan geslaagd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden