N7, vluchtroute naar de zon

Een langzame autorit door Frankrijk, van noord naar zuid. Net als vroeger, toen er nog geen snelweg was.

Haro Hielkema

Voor de één herleeft bij het horen van de ’N7’ meteen dat ritje uit de jaren zestig in z’n Lelijke Eend; de ander denkt, wat minder prozaïsch, allereerst terug aan het kabbelende verkeerstempo. Maar wie ooit over de route nationale 7 gereden heeft, herinnert zich deze weg dwars door Frankrijk toch vooral als dé vluchtroute naar de zon.

Tot de jaren zeventig van de vorige eeuw liep de N7 van Parijs naar Menton, van het bruisend middelpunt van deze wereld naar de laatste badplaats aan de Franse Rivièra. De route stond synoniem voor een welverdiende zomervakantie in de Provence of aan de Côte d’Azur. Na een koude winter en een grijs voorjaar was dit de weg om te ’ontsnappen’. De N7 werd een begrip.

Charles Trenet scoorde in 1955 zelfs een hit, toen hij de ’Nationale Sept’ bezong als de ’Route des vacances’ van Europa en de Zomerhemel. Behalve voor liedjes was de N7 ook een inspiratiebron voor gezelschapsspelletjes, souvenirs, attracties, romans en strips.

De aanleg van snelwegen in de jaren zeventig – de A6, A7 en A71 – heeft een einde gemaakt aan de romantiek van de Route Bleu, zoals de N7 ook wel bekend stond. In 1975 koos het vakantiepubliek definitief voor de autoroutes, ook al betekende dat vaak eindeloze files in de blakerende zon. De plaatsen langs de N7 merkten die omslag in hun portemonnee. De toeristen zagen Fontainebleau alleen nog maar op informatieborden en reden niet langer meer door steden als Auxerre, Mâcons en Nevers. Benzinestations, garages, hotels, restaurants, souvenirwinkels en wijndomeinen die zo lang hadden geprofiteerd van het vakantieverkeer, zagen hun omzet dramatisch dalen.

Misschien krijgt de N7 weer iets van z’n glorie terug, nu twee Belgische auteurs de legendarische ’Nationale 7’ hebben herontdekt in hun aanstekelijke boek ’Langzaam door Frankrijk’. Het pleidooi van Peter Jacobs en Erwin de Decker voor ’slow travel’, zoals zij het noemen, verdient navolging. In plaats van de drukke, saaie en dure snelweg naar de zon is een rit tussen de platanen van de N7 een aantrekkelijk alternatief. Het zou zelfs de Franse versie van de Amerikaanse ’Route 66’ kunnen worden.

Jacobs en De Decker trokken meer dan tien dagen uit voor hun slow travel door Frankrijk. Ze begonnen theatraal op de bronzen windroos (het nulpunt van alle routes die Frankrijk doorekruisen) vóór de Notre-Dame in Parijs, waar toeristen uit de hele wereld even hun sneakers fotograferen om die plaat op hun weblog te plaatsen. Het einddoel van het tweetal ligt zo’n duizend kilometer verder, tegen de Italiaanse grens aan – ’exotisch en ver weg’.

Gedurende de hele rit worden zij begeleid door paaltjes (bornes) met het rode hoedje, die een rond aantal kilometers aangeven. In het begin is de reis nog wat teleurstellend. Bij de Porte d ’Italie – daar waar zij de Boulevard périphérique kruisen – staan ze in de file. In de volgende kilometers zoeken ze tevergeefs naar de platanen in het gelid naast de weg. Bij Villejuif treffen ze al de eerste ’omlegging’ en zouden ze in een sierlijke bocht om het centrum heen moeten rijden. Maar zij nemen de ’oude baan’, omdat ze vanaf point zéro de meridiaan willen volgen die de oude Cassini’s (kaartenmakers van wereldfaam) hebben uitgezet.

Pas na vijftig kilometer hebben ze het gevoel dat ze Parijs echt achter zich hebben gelaten. In Chailly-en-Bière bijvoorbeeld, waar de reclame voor paté nog te zien is en hotels eindelijk Le Lion d’Or of Le Cheval Blanc heten. Dan zien ze ook kastelen die verwant zijn aan keizer Napoleon en kathedralen met diens tegenstrever paus Pius VII. Dan bekijken ze ook de inscriptie die herinnert aan de plaats waar deze twee ’wereldleiders’ van tweehonderd jaar geleden elkaar ontmoetten ter gelegenheid van de kroning van Napoleon tot keizer. De laatste arriveerde in zijn jachtplunje, de kerkvorst nam de voorloper van de N7 met een escorte van mammelukken (slavenmilitairen uit Afrika).

De verhalen van Jacobs en De Decker zijn legio en vaak anekdotisch. Ze duiden op de vermaarde geschiedenis van hotels waar nu geen kat meer op afkomt en die voorbijgestreefd zijn door moderne betonblokken van hotelketens. Met hulp van allerlei kaarten (onder meer de eerste Rode Michelin van 1900) zoeken zij hun route door lege plaatsen waar bij wijze van spreken een bom ontploft is en alleen reclames voor Stella nog herinneren aan een bruisend verleden. Ze passeren de Notre-Dame de la Route in Loing, in 1954 nog gebouwd voor vrome weggebruikers die er een schietgebedje konden doen. En ze stoppen in het onbekende Montargis, dat in alle geschiedenisboekjes van het communistische China vermeld staat omdat 300 Chinese arbeiders-studenten tussen 1902 en 1920 hier de landbouwhogeschool volgden en in een rubberfabriek werkten. Onder hen heel veel discipelen van de grote leider Mao, die later vooraanstaande posten in de regering bekleedden en Mao zelfs opvolgden, zoals Deng Xiaoping, die aan zijn verblijf in Frankrijk een voorliefde voor croissants overhield. Montargis is nu een sympathieke halte om te flaneren, zonder dat er iets belangrijks te zien is. Die plaatsen zijn er meer, maar de auteurs onthullen ook allerlei plaatsen waar je anders nietsvermoedend aan voorbij zou gaan. En is er echt niets interessants te melden, dan komt het karakter van de twee zoetekousen hen goed van pas. Bij elke etappe attenderen ze op een smakelijk souvenir: de amandelbonbons (pralines) van Montargis, de met chassebleau (luxe tafeldruif) gevulde bonbons van Fontainebleau of de Vérité-bonbonnetjes van Lapalisse. Van elk snoepje wordt het succesverhaal verteld, dat klaarblijkelijk alles te maken heeft met de N7.

Op die manier is de langzame reis door Frankrijk een kostelijk geheel, en een aanrader voor ieder die een alibi zoekt om rustig het oude en het nieuwe Frankrijk te verkennen. Zoals de auteurs, in navolging van wandelaars naar Santiago de Compostela, al aangeven: niet de bestemming , maar de reis zelf is het doel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden