Recensie

N*E*R*D bouwde een feestje, maar Chic liet de tweede dag van Lowlands opstijgen tot grote hoogte

Nile Rodgers zorgde op de tweede dag van Lowlands voor één van de leukste shows van het festivalBeeld ANP

Dit weekend vindt de 26ste editie van Lowlands plaats. Muziekredacteur Joris Belgers deelt zijn favorieten van dag twee.

De één deed precies waarvoor hij was gekomen, en liet Lowlands opstijgen tot grote hoogte. De ander deed óók precies waarvoor het was gekomen, maar dat optreden ontsteeg zelf nauwelijks een plat studentenfeestje. 

N*E*R*D en Nile Rodgers verzorgden dé twee grote shows op de tweede dag van Lowlands. En er waren raakvlakken: de bak hits die ze over het festival leegkieperden, de uitzinnige publieksreactie, en natuurlijk dat ene nummer. Maar inhoudelijk lagen de grootmeesters van toen en nu mijlenver uit elkaar.

Nile Rodgers & Chic

Een kwartier voor aanvang is de Bravo nog half leeg. Het zou toch niet? Is Lowlands wel klaar voor de grote Nile Rodgers? Weet dit publiek wel wat voor een mastodont er op het blokkenschema prijkt? Is deze retro-disco-soul-funkrevue wel iets voor het hippe, moderne publiek?

Het begint ook al niet lekker: schuchter komt Rodgers opgelopen, pielt wat met zijn gitaar, maar er gebeurt niks. Het geluid lijkt het niet te doen. Dan blijkt iemand het juiste stekkertje gevonden te hebben en galmt het door de Bravo: ‘…we present the creator of hit suchs as…”

En dan blijken al die zorgen voor niets. Nile Rodgers en zijn band Chic geeft veruit het beste, leukste en indrukwekkendste optreden van dit Lowlands tot dan toe. En andersom dankt het publiek hém door volledig uit zijn plaat te gaan. De Bravo wordt voller en voller, totdat de tent halverwege de show uitpuilt tot aan de dranktentjes aan toe.

Nile Rodgers & ChicBeeld ANP

Alles valt op zijn plek: die loeistrak groovende bassist, met grijns van oor tot oor. Dat kraakheldere bandgeluid. De drie geweldige zangeressen, net als Rodgers zelf in het kanariegeel gestoken. De innemende Rodgers himself, met dat iele stratocaster-geluid. Maar bovenal: de nummers. Rodgers strooit kwistig uit zijn meegebrachte familieverpakking aan hits-hits-hits. ‘Everybody Dance’; ‘Good Times’, ‘I Want Your Love’, Madonna’s ‘Like A Virgin’, ‘Let’s Dance’ – waarbij de corpulente drummer tot ieders hilariteit een naadloze Bowie-imitatie in huis blijkt te hebben. ‘We Are Family’: wildvreemden vallen elkaar gelukzalig in de armen.

Even is er een praatje, over zijn ziekte, over hoe hij nét kankervrij is verklaard. Hoe gelukkig hij is - en over een jonge Amerikaanse hitproducer die hem enkele jaren geleden weer had afgestoft. Hij dankt Pharrell Williams, waarna de band ‘Get Lucky’ in zet. Iedereen weet het zeker – Pharrell, die later avond ook zal optreden op Lowlands, komt nú het podium op. Maar nee, dat gebeurt niet, tijdens dit muzikale scharnierpunt tussen de twee optredens.    

Dan zou híj toch wel bij Pharrell het podium opkruipen, toch? Toch?

N*E*R*D*

Maar nee. Ogenschijnlijk het hele festivalterrein was welkom op het podium van de Alpha tijdens de show van de Amerikaanse raprock-groep N*E*R*D, maar Rodgers liet zich er niet zien. De vrolijke chaos was er vooral  om de indruk te wekken van een gezellig huisfeestje, waarbij rappers Pharrell Williams en Shay Haley en producer Chad Hugo de boel op stelten kwamen zetten. 

Maar bij nadere bestudering bleek het allemaal toch iets bedachter in elkaar te steken dan ze deden voorkomen. Fans op het podium? Een paar misschien – de rest waren professionele dansers. De setlist voltrok zich keurig binnen de uitgestippelde lijntjes. Eerst wat opwarmertjes, dan een medley met Neptunes-hits, vervolgens een blokje minder werk van de nieuwe plaat, om met wat Pharrell-krakers als ‘Hollaback Girl’, ‘Hot in Herre’ en ‘Blurred Lines’ uit te komen bij de échte knallers: ‘She Wants to Move’, ‘Rock Star’ en ‘Lapdance’.

Met, daartussen, inderdaad het door Nile Rodgers gepende ‘Get Lucky’. Maar in plaats van die geduldig op te bouwen, wordt hij haastig tussen de rest gepropt. En dat haastige wringt wel vaker tijdens dit optreden. In plaats van de nummers even rustig op te bouwen, worden de bangers in sneltreinvaart op het publiek afgevuurd. En dat publiek gaat heus wel los, opgezweept door een uitzinnig op en neer springende Pharrell Williams. Zeker tijdens ‘Lapdance’ gaat iedereen die zich binnen de overkapping van de Alpha bevindt volledig naar de ratsmodee.

Maar het is allemaal nogal lomp. En nogal gemakkelijk. De muzikanten zijn net als die dansers – ze staan er vooral voor de sier. Ook producer Chad Hugo staat er wat verloren bij achter zijn knoppenkastjes. En als ze dan tot slot afsluiter ‘Lemon’ wél wat uitbouwen doen ze dat niet door een uitgekiende remix, nee, ze draaien doodleuk het bandje nog een keer af – de ingeblikte rap van Rihanna incluis.

Jammer. N*E*R*D sloot de tweede dag op Lowlands af met één groot feest – maar een tikkeltje gemakzuchtig was het allemaal wel. 

Rhye & Luwten

N*E*R*D zorgde voor een rammend eind aan een dag die met nederhopper Leafs, dancegroep Bonobo, de balkanbeats van Gogol Bordello en de vurige grime van Stormzy wel meer uitzinnige springfeestjes kende.

En dat terwijl de zaterdag met het Nederlandse Luwten nog wel zo heerlijk rustig was begonnen. Luwten, samen met Rhye, verdient het eigenlijk alleen daarom nog even apart genoemd te worden, om hun bedachtzame, uiterst subtiel opgebouwde shows. 

Luwten dus: net na 12:00 uur, wat dus hypervroeg is gemeten naar Lowlands-begrippen. En dan is er niks mooiers om die aanvankelijke spanning bij de bandleden gedurende de show te zien omslaan in oprecht gemeend speelplezier. De bandleden lijken zelf ook verbaasd om het effect dat ze sorteren met hun heerlijk dromerige wakker-word-muziek. De show wordt sterk tot einde gebracht met de stuwende afsluiter ‘Difference’.

Zanger Mike Milosh van Rhye Beeld ANP

Dat het nóg subtieler kan bewijst die middag het Canadese Rhye. Het is breekbare fluister-r&b, aangevoerd door de zacht-zwoele falsetzang van Mike Milosh. En aanvankelijk is dat gewoon heel saai. En stroomt de Heineken-tent dus leger en leger. Niet iedereen kan op dat moment de concentratie opbrengen om hier even heel langzaam van te gaan genieten. 

Maar wie dat wél kan, wordt gaandeweg beloond. Langzaam begint de muziek aan te voelen als dat warme dekentje waarin het nog o zo prettig omdraaien is. En dan zijn er plots momenten waarop de strijkers de muziek tot nieuwe hoogte krijgen, en de celliste ook nog eens een imponerende trombone-solo in huis blijkt te hebben. Langzaam, heel langzaam wordt deze onderkoeld begonnen show één dampend geheel. En dat ook wel eens leuk, te midden van het wild feestende Lowlands. 

Lees ook:

Lowlands is pas echt duurzaam als er geen generatoren meer nodig zijn

Lowlands is al jaren bezig met verduurzaming, maar écht groen is het evenement niet. 'Om te zeggen dat we schoon zijn, gaat veel te ver.'

Headliners vallen tegen op openingsdag Lowlands

De 26ste editie van Lowlands is vrijdag zonovergoten van start gegaan. Dag 1 in drie concerten – waarbij niet alle grote acts hun naam waar maakten. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden