Mysterieus schuifje

Volgens een betrouwbaar onderzoek gelooft meer dan de helft van de Amerikaanse en Britse bevolking in de mogelijkheid van contact met gestorvenen. Zelfs in hun regeringsgebouwen huizen volgens sommigen geesten. In het Witte Huis, toch een toonbeeld van helderheid zou je zeggen, waarde in elk geval tot voor enige tijd volgens bewoners en gasten (onder wie Theodore Roosevelt en koningin Wilhelmina) Abraham Lincoln nog wel eens rond, en ook in Downingstreet 10 is een voormalige gestalte van hoge positie gesignaleerd.

Ook meer dan 20 procent van de Duitsers, toch een rationeel volk, denk ik altijd, schijnt in geesten geloven, toch misschien niet zo verrassend als je denkt aan gedichten als 'Erlkönig' en 'Hoffmanns Erzählungen' die ze daar op school moeten lezen. Ik geloof niet in geesten. Ik kijk niet neer op mensen die er wel in geloven, maar mij lukt het niet. Misschien ben ik er te nuchter voor, maar het kan ook zijn dat ik óm ben zodra ik er een tegenkom. Het is nog nooit gebeurd. In het oude huis van de dichter A. Roland Holst waar ik deze maand vertoef, hebben diverse schrijvers last van geesten gehad. Gisteren kreeg ik nog een berichtje van een vriend, de dichter Pieter Boskma, die mij schreef: "Eenzaam zeker, zo alleen in dat spookhuis?" En hij is niet de enige die hier ongenode aanwezigen voelde, als ik het gastenboek zo lees. Maar ik kan u verzekeren, er is hier niemand behalve ik. Wel dénk ik geregeld aan de voormalige eigenaar en prins der dichters, Adriaan 'Jany' Roland Holst, maar dat komt gewoon doordat ik veel van hem weet.

Had ik over mijn voorgangster in mijn huis in Amsterdam een biografie gelezen, dan zou ik allicht ook geregeld aan haar denken. Als ik hier in de erker zit, vraag ik me soms af hoe Holst hier gezeten heeft en wat hij dacht als er weer een vrouw op een paard langs-kwam. En in de tuin stel ik me hem voor, keuvelend met bijvoorbeeld J.C. Bloem of Jan Greshoff. Maar inmiddels is zijn voormalige aanwezigheid zo vermengd geraakt met de aanwezigheid van andere schrijvers dat er niet veel meer van hem over is in dit huis. Drie details herinneren nog aan hem en de oorspronkelijke staat van de woning aan de Nesdijk in Bergen, een spiegel in de slaapkamer en twee deurschuifjes, een naar het toilet en een naar de slaapkamer. Die eerste begrijp ik, maar die tweede niet. Voor wie moest Holst de deur afsluiten? Hij woonde er alleen. Trouwens wie zich even kwaad maakt, drukt dat schuifje gewoon weg, het is dus ook niet uit angst voor onguur volk dat het er zit. Raadselachtig. Misschien geloofde híj wel in geesten, alhoewel die zich bij mijn weten niet door deuren en schuifjes laten tegenhouden. Inspectie van de oude boekenkast leert dat er in elk geval een volumineus en rijk ge-illustreerd 'Japanisches Gespensterbuch' staat. Dus wie weet. Ik had de man graag eens zelf gevraagd. Wat dat betreft zou ik zijn geest wel eens willen oproepen, maar omdat ik daar niet in geloof, zal dat niet gebeuren en zal hij mij het antwoord op het mysterieuze schuifje eeuwig schuldig blijven.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden