muziek

AMSTERDAM - De jonge Israëlisch/Amerikaanse cellist Matt Haimovitz is een uitzonderlijk muzikaal talent. Zondagavond presenteerde hij met pianist Kevin Kenner in het Concertgebouw een programma dat daarvoor ampel bewijs leverde. Geen show, maar een sober gepresenteerd recital waarin niet de uitvoerenden maar de muziek de hoofdrol vervulde.

PETER VAN DER LINT

Haimovitz en Kenner waren belicht door een kleine spot, terwijl in de zaal een schier totale duisternis was ingetreden. Het verhoogde kennelijk de concentratie van de ongeveer duizend bezoekers, omdat maar heel zelden een storend geluid te horen was. Voorbeeldig publiek dus en dat is bij zo'n intiem recital voor cello en piano in de grote zaal een eerste vereiste. Echt gemakkelijk was het programma dat Haimovitz had uitgekozen niet. De 'Arpeggione'-sonate van Schubert en het Adagio en Allegro van Schumann zijn uiteraard bekende en goed verteerbare kost, maar dat kan van de sonates van Benjamin Britten en Richard Strauss niet beweerd worden.

Toch bereikte Haimovitz juist met Brittens sonate in C een uitzonderlijk hoog niveau. En dat ondanks een geknapte snaar! Middenin het tweede deel van Brittens sonate (volledig in pizzicati gecomponeerd) brak er een snaar van Haimovitz' Goffriler-cello. Haimovitz speelde het deel (vraag niet hoe) ten einde en verontschuldigde zich toen tegenover het publiek dat hij het podium moest verlaten. Bij terugkomst speelden Haimovitz en Kenner de hele sonate overnieuw; terecht, omdat de kracht van Brittens compositie zich pas openbaart als het contrast tusen de vijf delen duidelijk wordt.

Het aarzelende, schuivende begin van dit werk realiseerden cellist en pianist voortreffelijk. Soms speelde Haimovitz zo onnavolgbaar legato, dat zelfs de aanzet van stok op snaar (de attack) niet meer hoorbaar was, waardoor de cello op wonderbaarlijke manier zijn karakteristieke geluid verloor. De lichtheid waarmee de cellist het scherzo pizzicato opzette, werd prachtig gepareerd door de pianist, die later in de Strauss-sonate (een melodieus jeugdwerk) door ondoordacht pedaalgebruik wel veel te luid speelde voor de ingetogen toon van Haimovitz.

In Schuberts 'Arpeggione'-sonate nam Kenner in de introductie veel vrijheden wat het tempo betreft. Niet naar ieders smaak, maar de samenwerking tussen hem en Haimovitz was ook in dit werk optimaal. Ondanks de ietwat ouderwets-romantische benadering etaleerde Haimovitz een grootse diversiteit in zijn vibrato; van snel naar langzaam en van zwaar naar helemaal niets. Ook hier gold voor de cellist: legato boven alles! In sommige lastige intervalsprongen lukte dat niet altijd optimaal, maar het streven ernaar was op zichzelf al genoeg aanleiding tot bewondering.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden