muziek

Het recital wordt 13 januari om 14.00 uur op Radio 4 uitgezonden.

CHRISTO LELIE

Allereerst moet vastgesteld worden dat Tiempo een uitzonderlijk technisch en muzikaal talent is, die de luisteraar direct voor zich weet te winnen door zijn bijzondere vermogen om contrasten aan te brengen en zijn speeldrift, die aan niemand minder dan Martha Argerich doet denken. Daarbij komt nog dat Tiempo een buitengewoon sympathieke podiumuitstraling heeft met zijn fragiele postuur en zijn modieuze paardestaartje. Dartel rende hij de trappen van het Concertgebouw op en af en even uitgelaten speelde hij.

In het licht van al deze kwaliteiten, tekende zich dinsdag af dat hij nog eenzijdig ontwikkeld is. Naast een natuurlijke rijping, die in de loop der jaren vanzelf wel komt, lijkt het voor Tiempo zeer wenselijk dat hij nog een verdere coaching van een of andere meesterpianist krijgt, die het broodnodige evenwicht in zijn spel zal kunnen brengen. Want wat er dinsdag stoorde aan Tiempo's spel, zijn kleine maar elementaire zaken. Het eerste dat zou moeten gebeuren is Tiempo's tempi temperen. Een hoog adrenaline-gehalte, veroorzaakt door de spanning tijdens het optreden, zorgt ervoor dat een onervaren musicus alles sneller speelt dan hij zelf denkt. Dat is een bekend verschijnsel dat Tiempo nog parten speelt. Een zelfde valkuil waar Tiempo intrapte, is om in alle dramatische momenten een versnelling toe te voegen, die een nerveuze onrust teweegbrengen.

Dat gebeurde direct al in de eerste sonate van Scarlatti. Hij speelde dit stuk vol effecten, glitterend snel, maar hij hield geen rekening met het feit dat zijn tempo, gecombineerd met een te ruim pedaalgebruik en de galm van een zo slecht bezette grote zaal tot onverstaanbaarheid leidde. In de sonate in b, waarmee hij dit viertal Scarlatti-sonates besloot, hoorde ik een aantal noten die in mijn partituur niet voorkomen en die meer klonken naar slecht lees- en memorisatiewerk dan naar een bijzondere uitgave van dit stuk.

Schumanns Fantasie in C opus 17 is een stuk dat met name in het eerste deel uitstekend aansluit bij Tiempo's onstuimige aard. In de loop van dit lange stuk, dat een zeer levendige en open vertolking kreeg, wreekte zich dat de benadering van de jonge Zuid-Amerikaan qua beleving ver afstaat van Schumanns gevoel voor grote lijnen.

Tiempo's flamboyante speelwijze past beter bij de pianistiek van Ravel. Des te verbazender was het dat de eerste bladzijde van 'Ondine' uit 'Gaspard de la nuit' Tiempo technisch behoorlijk aan het wankelen bracht. Gelukkig volgden nog prachtig ruisende en klaterende, impressionistische klanken, fijnzinnig neergezette akkoorden en andere onnavolgbare effecten, maar gedurende heel het stuk werd ik bevangen door de gedachte dat raadgevingen van een meesterpianist nodig zouden zijn om Tiempo op het ware spoor van dit stuk te brengen.

Ondanks alles liet Tiempo's recital onbetwist een plezierige indruk achter; zijn stimulerende spel dwong tot meeleven, meegenieten en inwendig meemusiceren; lang niet altijd zijn meer gerijpte pianisten daartoe in staat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden