muziek

AMSTERDAM - De bekende Portugese pianiste Maria Joao Pires heeft de laatste jaren in ons land de reputatie gekregen dat zij nogal eens optredens annuleert. Zondagavond ging haar recital in de serie Meesterpianisten in het Concertgebouw gewoon door, maar wèl had de pianiste haar programma ingrijpend gewijzigd. Bach moest wijken voor haar specialiteit, Mozart, en de tweede programmahelft werd nu geheel aan Chopin gewijd, van wie ze de eerste tien nocturnes speelde.

Pires heeft een temperament waarvan de luisteraar wel of niet houdt. Zondagavond ving ik nogal tegenstrijdige meningen op van bezoekers, die het óf fantastisch vonden, óf, ergerlijk. Iedereen bewondert weliswaar haar pittige toucher, de fraaie toon en de heldere versieringen, maar Pires' nogal driftige, vrij kortademige opbouw van de melodische frases ligt kennelijk niet iedereen.

Stormachtig

Mij stoorde dat in geen geval, aangezien vooral de spiritualiteit en de verbeeldingskracht van haar pianospel alle aandacht en bewondering opeisten. Het recital begon met een nogal stormachtig en niet zo verstaanbare vertolking van de eerste 'Romance', opus 28, van Robert Schumann, maar in de tweede van deze driedelige cyclus vond Pires alle rust om deze beeldschone cantilene op de piano te zingen. Ook de derde Romance bezat veel overtuigingskracht.

In de hierop volgende sonate in Bes, KV 333, van Mozart liet Pires horen dat zulke klassieke muziek ook op een moderne Steinway gespeeld, niet poezelig, ingehouden of juist weer te zwaar hoeft te klinken.

Beetje teveel

Na de pauze volgden de tien nocturnes van Chopin, gewoon op volgorde van opus 9 tot en met opus 32 gespeeld. Ik vond dat net een beetje teveel van het goede, vooral toen de enige toegift ook nog een Chopin-nocturne werd. Evident was dat het spelen van zo'n hele serie nocturnes andere eisen van de vertolking stelt dan wanneer men er als een intermezzo tussen zwaardere stukken of als een toegift slechts één of twee van tot klinken brengt.

Maria Joao Pires wist haar uitvoering levendig te houden door de stukken een grote individualiteit te geven. Zij deed dit door de nocturnes niet primair als dromerige nachtstukken te spelen. Door haar gedreven vertolking met veel nadruk op de gepassioneerdere delen, toonde zij aan dat deze nocturnes feitelijk mini-drama's zijn, die zich 's nachts afspelen.

In het seizoen 1996/1997, het tiende seizoen dat Marco Riaskoff zijn internationale pianoserie organiseert, zal getracht worden de gehele pianoliteratuur, van J.S. Bach in het openingsconcert tot en met Olivier Messiaen in het slotconcert te bestrijken.

Thibaudet

Bekende pianisten die eerder in deze serie optraden, zijn Alfred Brendel, Louis Lortie Radu Lupu, Enrico Pace Ivo Pogorelich, en Krystian Zimerman. Voor het openingsconcert was de in september helaas overleden Shura Cherkassky gecontracteerd. Zijn recital met als titel 'My favourite encores' had op zijn 87ste verjaardag zullen plaats vinden. In plaats van Cherkassky maakt de Fransman Jean-Yves Thibaudet nu zijn debuut in deze serie. Ook Yefim Bronfman en Michael Kieran Harvey zullen voor het eerst optreden.

De laatstgenoemde won de gedeelde eerste prijs van het geruchtmakende Ivo Pogorelich Concours van 1993. Harvey, die volgens Riaskoff een uniek vertolker van eigentijdse muziek is, zal de complete cyclus 'Vingt regards sur l'enfant-Jésus van Messiaen spelen. De grote trekker moet op 4 maart het eigenlijke jubileumconcert worden: een recital voor twee piano's van Martha Argerich en Nelson Freire.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden