muziek

Alleen nog in Stadsgehoorzaal, Leiden (vanavond), Muziekcentrum, Eindhoven (morgen), Oosterpoort, Groningen (vrijdag) en Muziekcentrum, Enschede (zaterdag).

'You're the top'. Hoe het niet moet, bewijst 'I got lyrics', gewijd aan Ira Gershwin.

'I got lyrics' is samengesteld door Cor Franc en hij deed dat met evenveel liefde en kennis van zaken als waarmee hij eerdere edities van zijn 'American Songbook' maakte. Maar Franc heeft zich helaas schromelijk vergist in de mensen die hij om zich heen verzamelde voor deze productie, die wordt opgevoerd ter gelegenheid van de honderdste geboortedag van Ira Gershwin (1896-1983), afgelopen vrijdag.

Donald Jones moet de nummers aan elkaar praten en hij doet dat zonder uitzondering slordig en slecht. En als hij Gershwin zingt, is er van zijn kant weinig liefde voor dit repertoire te bespeuren: Jones nam immers niet eens de moeite diens teksten uit zijn hoofd te leren. Ook de keuze van Ernst-Daniël Smid als een van de drie vocalisten die Jones voorgaan, is geen verstandige geweest. Zijn baritonzang en zijn statische performance lenen zich onvoldoende voor het lichtvoetige karakter van de Gershwin-nummers. Veel beter tot hun recht komen Denise Jannah en bovenal Mathilde Santing.

Jannah zingt kundig, maar weinig verrassend 'volgens het boekje'. Mathilde Santing daarentegen staat bekend als zangeres die nummers een geheel eigen interpretatie wenst te geven. Zij doet die reputatie eer aan en haar vertolkingen zijn de hoogtepunten van dit programma. Het ingetogen 'I've got a crush on you' en het veel uitbundiger 'Cheerful little earful' maakt ze tot juweeltjes en je gaat hopen dat zij ze ook na deze serie concerten blijft vertolken en binnenkort opneemt.

Santing is het ook die in de eerste helft, bij de vertolking van het ook al zo prachtige 'But not for me', de sologitarist van het orkest zichtbaar vertrouwen geeft en door zijn moeilijke partij loodst. Op dat moment had ik me al boos zitten maken over het feit dat zulke topvocalisten zijn aangetrokken om het programma te dragen, maar dat men hen vervolgens heeft opgescheept met ondermaatse omstandigheden.

Zo moeten zij genoegen nemen met de begeleiding van een tweederangs en volstrekt fantasieloos 'American Songbook Orchestra'. 'I got lyrics' mag dan gelden als een eerbetoon aan de teksten van Ira Gershwin, maar muzikaal leider Dolf de Vries kiest er steeds voor het accent te leggen op de composities, meestentijds geschreven door Ira's broer George Gershwin. Dat gebeurt echter zelden naar wens en een enkele keer zelfs zeer beroerd, zoals wanneer de klassieker 'Summertime' wordt verkracht. Bovendien klinkt het orkest de hele avond hinderlijk schetterend. Dat is dan weer te wijten aan de erbarmelijke geluidstechniek, die al net zo onbehoorlijk is als de belichting.

Maar minstens zo tenenkrommend wordt het geheel gepresenteerd, met afschuwelijk gekunstelde grapjes tussen Dolf de Vries en Donald Jones. De laatste zit meestentijds aan de zijkant van het toneel en vertelt, als zat hij achter Gershwins typemachine, over diens leven. Hij presteert het om zelfs tijdens de liedjes van Santing op te staan, naar de zijkant te lopen om even iets tegen iemand te zeggen en weer te gaan zitten. Zulke momenten kun je symbolisch noemen voor deze voorstelling. Het repertoire is met liefde gekozen en gezongen, maar wat moet je als anderen er zo respectloos mee omspringen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden