Muziek tijdens de campagne is zelden toepasselijk

Of het Engels van Emile Roemer goed genoeg was, daarover ging enige weken geleden het debat. Maar tijdens verkiezingsavond rees toch vooral de vraag of ze bij CDA en VVD die taal wel helemaal machtig zijn.

De avond begon nog goed. Of, nou ja, goed: de avond begon met Gordon, die in VVD-stropdas het VVD-verkiezingsfeestje opleukte met een optreden. De aanwezige liberalen schijnen er zo'n drie kwartier lang aan blootgesteld te zijn geweest. Maar laten we ook niet te flauw doen: Gordon is een voormalig marktkoopman die het in zijn carrière zonder veel subsidie heeft gerooid. Voor een partij die marktwerking in de cultuur voorstaat is zo iemand een gedroomd entertainer.

En precies op dat punt, passende muzikale begeleiding, wil het nog wel eens misgaan in de politiek. Toen CDA-leider Buma donderdagavond opkwam, klonk het drinklied 'Tubthumping', met onder andere de tekstregel 'Pissing the night away'. Lekker christen-democratisch.

Maar ook in de VS, waar ze dan zogenaamd zo professioneel campagne voeren, gebeuren er ongelukjes. Hillary Clinton koos tijdens de voorverkiezingen van 2008 'When the Lady Smiles' van Golden Earring als haar themanummer. Tot iemand opmerkte dat in de bijbehorende clip een non verkracht wordt. Auw.

Bij de Republikeinen werd Meghan McCain ingehuurd om het imago van haar vader John wat op te hippen. Ze blogde over themanummers die het gevoel van zijn campagne vingen. Op een dag viel haar keuze op 'Ping Pong' van Stereolab. Inderdaad, een hippe band. Alleen was Meghan even vergeten de tekst te beluisteren: een sarcastische, socialistische aanval op de klassieke economische theorie. Ook auw.

En dan hadden we natuurlijk nog Ronald Reagan, die het kritische 'Born in the USA' van de Democraat Bruce Springsteen inlijfde, tot diens misnoegen. Maar ja, dat nummer klonk ook zo euforisch, dat vroeg haast om misbruik voor een patriottistische feel good boodschap.

Zoiets is ook aan de hand met Coldplay. Hoe hard die band zich ook voor Oxfam-campagnes inzet, hun muziek blijft toch vooral braaf klinken, zonder scherpe politieke randjes, maar met een vleugje Springsteenachtige euforie. Ideale muziek voor een feestje, dachten ze bij de VVD. Toen Mark Rutte de zaal betrad, schalde 'Viva la Vida' door de zaal, en het kwam de hele avond terug.

Maar een onhandiger nummer voor zo'n avond is nauwelijks denkbaar. De boodschap ervan is ongeveer: macht is vluchtig, en als de macht vervlogen is kom je erachter dat macht alleen door zichzelf geobsedeerd is. 'Never an honest word. But that was when I ruled the world', zingt Chris Martin.

Maar in de roes van de macht hoor je zulke kritische noten waarschijnlijk helemaal niet.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden