'Muziek schrijven is mijn schild tegen de wereld'

De Alanis Morisette van Israël wordt ze ook wel genoemd. Haar gevoelige songs zijn vooral Westers georiënteerd, maar vertonen subtiele Oosterse invloeden. Zangeres Noa (30) groeide op in de Bronx in New York, maar keerde op haar zeventiende terug naar haar geboorteland Israël, waar ze haar roots in de muziek ontdekte. Nu toert ze door Europa om haar derde internationale album 'Blue touches blue' te promoten.

Noa vertegenwoordigt een mix van culturen, die zich ook uit in haar muziek. Haar grootouders zijn Jemenitisch, haar ouders Israëlisch en haar jeugd in de Bronx gaf haar haar Amerikaanse achtergrond. Noa: ,,Wie goed naar mijn album luistert, hoort die culturele invloeden ook terug. De boventoon is westers, maar de melodielijnen en de expressieve manier waarop ik mijn stem gebruik zijn oosters. Toch probeer ik die invloed uit het Midden-Oosten niet te forceren, maar door mijn muziek heen te weven. Elke keer moet ik weer aan mensen uit leggen: ja, ik kom uit Israël, nee, ik maak geen traditionele muziek, maar wereldmuziek.''

Noa's platen verschijnen in het Engels èn in het Hebreeuws, voor haar achterban in Israël. Maar haar eerste taal is het Engels. ,,Dat is de taal waarin ik mezelf het best kan uitdrukken. Zo zijn mijn muzikale en literaire invloeden ook Engels. Mijn grote voorbeelden zijn artiesten als Paul Simon, Joni Mitchell, James Taylor en Leonard Cohen, en de dichter E.E Cummings.''

Haar echte naam is Achinoam Nini, waar haar artiestennaam 'Noa' van is afgeleid. Noa was 'de eerste feministe uit de Bijbel'. ,,Haar vader bezat een stuk grond. Toen hij stierf, kwam het niet aan haar toe, omdat ze een vrouw was. Ze protesteerde bij Mozes tegen dit onrecht en hij gaf haar haar land terug. Hiermee was Noa een van de eersten die voor de rechten van de vrouw op kwam. Noa is dus een naam waar ik trots op ben.''

Als zevenjarig meisje begon ze al met het schrijven van nummers. ,,Muziek schrijven is altijd mijn schild tegen de wereld geweest. Als kind is het helemaal niet zo makkelijk om tussen al die verschillende culturen op te groeien. Dan wil je duidelijkheid, weten wie en wat je bent. Mijn manier om hiermee om te gaan, was liedjes schrijven.''

Haar muzikale carrière kreeg pas echt vorm toen ze twee jaar moest dienen in het Israëlische leger. In Israël geldt namelijk voor iedere achttienjarige dienstplicht. Zo ook voor Noa. ,,Ik heb daar basistrainingen gehad, geleerd hoe je met een geweren en tanks om moet gaan, hoe je binnen vijftien seconden een mitrailleur in en uit elkaar moet halen. Daar was ik behoorlijk goed in, trouwens! Maar toch was ik blij dat ik vooral in het entertainment terecht kon.'' Ze zong voor honderden soldaten.

Na haar dienstplicht ging Noa een jaar lang naar de muziekschool. Hier ontmoette ze haar muzikale partner Gil Dor, een gitarist met wie ze ook haar laatste album maakte. ,,Hij is echt mijn tweede helft. Gil draagt veel bij aan hoe de songs uiteindelijk klinken, al komt het origineel van mij. Onze bassist noemt ons terecht altijd het tweekoppige monster.''

In Israël is Noa al doorgebroken, maar nu vindt ze het tijd voor Europa. De producer van 'Blue touches blue' is dan ook zo Europees als het maar kan: de Ierse Mike Hedges, die ook platen van de Manic Street Preachers, The Cure en Beautiful South produceerde. Hij is vooral producer van rock-albums, en hoewel Noa een andere soort muziek maakt -popachtige liedjes-, zijn beiden erg te spreken over de samenwerking. ,,Zijn stijl is open en direct, dat was precies wat we zochten.'' Het album klinkt een stuk vrolijker en lichter dan haar vorige werk. ,,Maar niet jolig'', benadrukt Noa. Op 'Blue touches blue' worden opgewekte nummers afgewisseld met meer rustige en romantische songs, veelal begeleid met akoestische gitaar.

In tegenstelling met haar vorige album 'Calling' komt in 'Blue touches blue' de politiek vrijwel niet ter sprake, terwijl dat haar muziek juist veel inhoud gaf. ,,De afgelopen twee jaar heb ik juist geleerd om een beetje afstand te nemen van de politieke situatie in Isrüel. Anders werd ik gek. Tijdens 'Calling' was ik in de greep van alle maatschappelijke problemen. Rabin was net vermoord, het vredesproces zat in het slop. Maar nu gaat het beter. Er is eindelijk een dialoog op gang gekomen. Nu kan ik de problemen in Israël meer loslaten.''

Daarbij vindt Noa het ook belangrijk dat de wereld eens een artiest ziet uit Israël die niet direct door het publiek met politiek geassocieerd wordt. ,,Bij Israël denkt men meteen aan religie en bommen. We willen af van dat imago. Israël heeft ook andere dingen te bieden. Cultuur, kunst, popmuziek, hi-technology. Israël is een heel modern land. Net als andere plekken op de wereld hebben we hier ook gewoon Coca Cola, MTV en rock 'n' roll. Het enige verschil is dat we Hebreeuws spreken.''

,,'Blue touches blue' is het uiteindelijke resultaat van alle worstelingen die ik heb doorstaan, de innerlijke reis die ik heb gemaakt. Daarom hou ik ook zo van dit album.''

Noa treedt vanavond op in de Anton Philipszaal in Den Haag en staat morgenavond in Vredenburg te Utrecht; 'Blue touches blue' verscheen bij Universal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden