Muziek die moet leven

Mirjam Krieg woont in Almere, ze is 82, en ze vond het dit voorjaar al een heel eind rijden naar Westerbork. Maar als het moet, dan neemt ze binnenkort de auto naar Berlijn, naar de studio's van televisiezender ZDF.

Ze wil in de talkshow van Markus Lanz, ze laat me de tv-gids zien waarin het programma staat aangekondigd, om de dag, om 23.15.

Mevrouw Krieg heeft hem via facebook haar verhaal verteld, maar daar niks op gehoord. Misschien helpt het als ze gewoon voor de deur staat bij de Duitse televisiemensen.

Een kleine, pittige, oudere dame die helemaal uit Nederland naar de Duitse hoofdstad komt rijden, daar zijn ze vast gevoelig voor. En ze is Joods, dat zou ook kunnen schelen.

In haar bungalow in de Almeerse muziekwijk vertelt mevrouw Krieg mij dat ze nu het schuldgevoel van de Duitsers wil aanspreken. Zij hebben in de oorlog het leven van haar vader kapotgemaakt.

De jonge, veelbelovende componist vluchtte met zijn gezin in 1933 van Duitsland naar Amsterdam, zijn vrouw was in verwachting van Mirjam, die later sopraan zou worden in het Groot Omroepkoor.

Ze werden opgepakt, vaders gitaar ging mee naar Westerbork en ook naar Bergen Belsen, waar het gezin als een van de weinige families, levend uitkwam.

Gek genoeg is de gitaar al jaren kwijt, vast achtergelaten bij een verhuizing. Jammer, zegt zijn dochter, het was wel een leuk ding, al was hij natuurlijk wel een beetje gehavend.

Maar zijn muziek is er nog. Thuis heb ik twee prachtige cd's, sommige composities worden door Mirjam en haar vader gezongen.

Mevrouw Krieg stuurde mij de opnames na de herdenking van kamp Westerbork. Ik kwam met haar in gesprek bij een kop koffie voorafgaand aan de indrukwekkende herdenking. "Je hebt met mij meteen een goed verhaal", zei ze droog.

Ik tekende het op in de trein terug, in de wetenschap dat Mirjam Krieg - en hoeveel anderen met haar? - nooit met de trein gaat, omdat alleen al het station haar herinnert aan de veewagens waarin ze in de oorlog werden gedeporteerd.

Hans Krieg zei vlak voor zijn dood dat hij de Joodse muziek die hij zich in voelde, in andere mensen wilde laten voortleven.

En dat is waarom zijn dochter nu zo vreselijk graag in het programma van Markus Lanz wil. Er is een langspeelplaat, er zijn banden van opnames van de radio, er zijn CD's, maar het is allemaal van een krakerige kwaliteit.

De kostbare muzikale erfenis kan naar het archief in Den Haag, het Joods Historisch Museum heeft belangstelling.

Maar dan ligt het daar maar, zegt zijn dochter. De muziek van haar vader moet leven, gezongen worden. Ze zoekt een uitgever die de bladmuziek kan redden. Een harpiste en een Russische pianist doen hun best.

Maar het meest verwacht Mirjam Krieg nu van het publiek dat afstemt op Markus Lanz. Het kan niet anders, zegt ze, of daar moet iemand tussen zitten die recht wil zetten wat haar vader in de oorlog is aangedaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden