Musicus als robot

Met stijgende ergernis las ik het artikel over focale dystonie in Trouw van 17 januari. Steeds meer beroepsmusici, met name pianisten en organisten, worden het slachtoffer van deze aandoening. Op grond van persoonlijke ervaring ben ik ervan overtuigd dat de oorzaak daarvan niet (in de eerste plaats) gezocht moet worden in de bouw van de hand, maar in de steeds groter wordende mentale en fysieke belasting van beroepsmusici.

Amsterdam Marijke van Duin

In de jaren dertig werd voor een belangrijk deel hetzelfde repertoire uitgevoerd als nu, maar focale dystonie kwam nauwelijks voor. De uitvoeringspraktijk was in die dagen dan ook heel anders dan nu. In het hedendaagse muziekbedrijf gaat het om een onpersoonlijke 'u-vraagt-wij-draaien' benadering en om technische perfectie, niet meer om persoonlijke beleving of interpretatie van de muziek. Muziek is een product geworden dat verkocht moet worden, en dus moet er in zo weinig mogelijk tijd zo perfect mogelijk gepresteerd worden. Tijd is immers geld. Kon er in de jaren vijftig nog een week lang met orkest gerepeteerd worden om de interpretatie van een pianoconcert uit te werken, tegenwoordig is het één repetitie en draaien maar. De musicus wordt gedwongen systematisch roofbouw op zijn/haar lichaam te plegen om aan de buitensporige eisen van de hedendaagse beroepspraktijk te kunnen voldoen. Als hij/zij dat niet wil: voor u tien anderen. Zo wordt de musicus geleidelijk tot robot gedegradeerd.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden