musical

BREDA - “Als er een song bij moet komen, is dat alleen omdat het verhaal dat nodig heeft”, bitste Lorenz ('Larry') Hart toen de regisseur van een van zijn musicals een 'opvuller' wenste. Die uitspraak komt rechtstreeks uit de 'biografische musical' die is gewijd aan het leven en werk van een van Amerika's grootste songwriters. Dat had te denken moeten geven.

Twee jaar geleden verraste American Songbook productions met de musical 'You're the top', met Willem Nijholt ijzersterk in de rol van Cole Porter. Was die breekbare Porter-productie het toonbeeld van eenvoud, voor 'Larry' geldt het omgekeerde. Overdaad schaadt, zo bleek uit de première, dinsdagavond in het Chassé-theater te Breda.

In de eerste helft rent de musical onrustig door Harts leven heen: van zijn ontmoeting met Richard ('Dick') Rodgers, tot aan zijn dramatische dood op 48-jarige leeftijd, nadat Rodgers de moeizame samenwerking van zo'n 24 jaar, 35 producties en 500 liedjes beëindigde en met Richard Hammerstein ging werken. Omdat Cor Franc (concept), Pieter van de Waterbeemd (script) en Antoine Uitdehaag (regie) dit - Nederlands gesproken - levensverhaal hebben opgebouwd uit tientallen losse fragmenten en die volpropten met veel te veel hele en halve - oorspronkelijk Engelstalig gezongen - songs, krijg je als toeschouwer geen moment de kans je in te leven. Dat is vooral jammer, omdat acteur Lou Landré de kleine, lelijke 'Larry' visueel zo mooi gestalte geeft. Maar het karakter van Hart wordt niet uitgediept. Steeds krijgen we voorbeelden van het feit dat hij ernstig leed onder zijn 'mismaaktheid', vluchtte in bordeelbezoek en sterke drank en zich van de buitenwereld afsloot door zich onmogelijk te maken. En dan volgt er een lied en weer een nieuw voorbeeld.

Het tweede gedeelte trekt de productie helemaal uit het lood. De eerste helft overbrugt in veel te klein bestek een roemrucht leven, zonder dat leven echt te willen doorgronden. Oftewel: voor de rijke inhoud heeft men geen vorm kunnen vinden. Na de pauze is er geen inhoud over, maar kiest men pretentieus voor een klassieke toneelvorm. Dit contrast maakt het zelfs lachwekkend. De voorstelling is niet meer vooruit te branden, maar wel is er gekozen voor een heuse moraliteit. Ligt Hart aan het slot van het eerste deel op sterven, nu heeft hij een visioen en bevindt zich aan de oever van de Styx. Zo heet trouwens, en dat is wél een mooie vondst, ook de nachtclub waaromheen de eerste helft zich afspeelt. Zinnebeelden als 'de vriendschap', 'de liefde' en 'het talent' bezoeken hem nog eenmaal en bieden hem, aan de vooravond van de dood, hun gezelschap aan. Natuurlijk wijst hij allen af, want dat laatste pad gaat de mens alleen. En zo eindigt zijn leven tragisch en eenzaam en hij vraagt zich dan zelfs af: “What have I lived for.”

Is er van alles aan te merken op het script, ook de keuze om 'Larry' te vullen met bijna vijftig hele of halve Hart & Rodgers-songs geeft te denken. Om dat vermaarde duo werkelijk te eren, was het beter geweest een keuze te maken uit dat repertoire. Ook het feit dat de cast van twaalf buiten Joke de Kruijf, Fred Butter en (Amerikaan) Bobby Gantt nauwelijks goede zangers bevat, is bedenkelijk. Nummers als 'Blue Moon', 'My Funny Valentine' en 'The lady is a tramp' zijn toch al niet gemakkelijk om te zingen en in deze productie vertilt men zich er soms aan. Dat geldt ook voor het zesmans combo, dat Harts songs ook niet wenst te eerbiedigen, omdat het de zang voortdurend met elektronica overstemt. Voor American Songbook Productions is een eerbetoon aan de songwriter de drijfveer zulke producties te maken en de Cole Porter-productie 'You're the top' was daar een prachtvoorbeeld van. In vergelijking daarmee is 'Larry' haast het tegendeel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden