musical

T/m 11 november Carré, Amsterdam.

FRANK VERHALLEN

Donderdagavond begon in Theater Carré de eerste 'World Tour' van 'Black and Blue'. Carré had deze grote zang- en dansproduktie, die in 1989 in New York in première ging en ook in Parijs succes had, al eerder naar Nederland willen halen. Vóór de verbouwing bleek dat technisch niet te realiseren. Deze 'black musical revue' is dan ook een aaneenschakeling van ingewikkelde changementen, die zich steeds moeten laten inpassen in de zang en dans van maar liefst 22 castleden en de muzikale begeleiding van de tienkoppige, op het toneel geposteerde big band.

Het is juist die opsmuk die me al snel ging storen: de tientallen rood- en zwartpluche gordijnen die na elk nummer uit de toneelhemel komen dalen, de overdaad aan satijnen kostuums en glitterjurken en vooral de tientallen geënsceneerde open doekjes. Ook het laatste is zo typisch Amerikaans en een deel van het enthousiaste Nederlandse publiek moest daar aanvankelijk merkbaar aan wennen. Bijna elke nieuwe scène smeekt om een applaus en veel zang- en danssolo's krijgen nog een overbodig staartje om extra waardering af te dwingen.

De musicalrevue 'Black and Blue' accentueert zodoende meer het revue- dan musicalaspect, ofte wel de vorm en niet de inhoud. Deze ode aan de blues en tapdans is dan ook opgebouwd uit een bonte aaneenschakeling van solo- en ensemblestukken: klassieke bluessongs, spectaculaire (tap)dansnummers en enkele muzikale intermezzi.

De cast, die overigens niet in de hele breedte sterk is, wordt voorgegaan door drie 'diva's' en vier 'hoofers' (beroepsdansers). Die zangeressen, Maxine Weldon, Byrdie Green en Melba Joyce, maken veel indruk met hun krachtige stemmen, al blijken die opmerkelijk onzeker in hun (onwennige?) samenzang. Onder de vier hoofddansers is de 74-jarige Bunny Briggs, die met deze rol zijn theaterafscheid viert. Daarom mag hij tegen het slot soleren op het toepasselijke 'In a sentimental mood', van Duke Ellington, dat gedegen is gearrangeerd voor de solerende sopraansax.

Dit tapdansnummer maakt indruk, omdat het zo klein en puur blijft in vergelijking met de andere, veel spettender choreografieën. Die hele tweede helft is trouwens ingetogener dan het uitbundige eerste deel. Toch raakt 'Black and Blue' me ook dan geen moment echt. Ik hoopte vooraf dat de zangeresssen met hun vertolkingen van dit bluesrepertoire het kloppend hart van 'Black and Blue' zouden vormen, maar hun zang moet steeds weer concurreren met de vele dansacts die de songs afwisselen.

Ook de veelbelovende muzikale begeleiding van de big band onder leiding van Cotton Club-componist Sy Johnson komt onvoldoende tot zijn recht, aangezien die zich te vaak moet schikken naar de changementen, die mede daardoor soms erg tijdrovend blijken.

Bluesrepertoire

In Nederland zijn we de laatste jaren verwend met musicals waarin muziek en zang paren aan dramatische kracht. In een musicalrevue als deze doet de inhoud er minder toe en is alleen de buitenkant van belang. Dat vind ik een gemis. Ik ken het sterke bluesrepertoire van 'Black and Blue' en sommige nummers daarvan maakten in een andere setting indruk op me. Nu absoluut niet. Om dus terug te komen op dat feestje: men had het er gezellig en ik zat erbij en keek ernaar, maar mij deed het niets.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden