Multicultureel samenleven?

Omdat ik net was verhuisd, was ik gevoeliger dan anders voor de dakloze bij de supermarkt. Ik boog me uitsloverig naar haar naamkaartje. Angela nog wat. Angela was uit Armenië, zei ze. 'Echt een naam voor Kerstmis', zei ik 'Engel'! Angela lachte vriendelijk, niet-begrijpend terug. Sinds die dag, begroette ik haar wekelijks. Ik trachtte haar van Mens tot Mens te benaderen. Niet neerbuigend, niet met medelijden. En daarbij hoorde het noemen van die naam.

Na 4 weken al frommelde ze me iets in de hand: een envelop met ketting. 'Armeensche Schteen', zei ze. Ik zou de ketting niet zelf hebben gekozen, maar ik werd er toch wel stil van. En zo maakte zij, dat het echt van mens tot mens werd.

Of we een keer bij hen kwamen. Graag. Want je leest over asielzoekers, maar ik kende er geen één. Angela en haar gezin kwamen ook een paar keer bij ons. En ook toen weer een cadeau: een horloge met een zoete Jezus op de wijzerplaat. Vroeger heette dat kitsch, maar nu gelukkig 'camp', zodat je dat fier kunt dragen.

Het eerste bezoek legde ik alleen af. 'Echt iets voor jou' zeiden ze thuis, niet van plan daar een vrije zondagmiddag in te steken. Maar voor de Armeense familie was dat niet genoeg. 'Volgende keer eten, ja? En dan ook die kinder.' We gingen, zij het zonder kinderen, en het was ontroerend uitgebreid en feestelijk gedekt met een kerstkleed, al was het maart.

Daarna volgden met regelmaat bezoekjes over en weer. Maar wat het lastig maakt is altijd weer dat uitgebreide eten. Niks even langs met een bloemetje om hun huis (inmiddels hebben zij hun status) te bekijken. En altijd weer de teleurstelling, waarom we niet 'met allemaal' komen. 'Kinderen uit huis' heb ik nog steeds niet goed kunnen uitleggen. Ze waren bij ons 25-jarig huwelijksfeest, maar dat was een tam partijtje vergeleken bij het enorme feest toen hun dochter trouwde.

Inmiddels zijn we ook gastgezin voor kinderen uit het azc. Heel anders. Maar wat hetzelfde is, is dat samen eten. Gisteravond nog: ik zou hen om 6 uur oppikken. Natuurlijk stonden ze niet klaar, natuurlijk draafde de vader met bordjes voedsel. 'Nee, eerst eten' lachten ze. En als we ze terugbrengen: 'Hier eten, ja? Allemaal?' 'nee, echt niet, andere keer' heb ik gezegd. Het hoeft niet altijd via de maag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden