Mulder geeft WK op de baan een beetje glans

Mulder juicht nadat hij een bronzen medaille heeft gewonnen op het onderdeel Keirin. (FOTO OLAF KRAAK, ANP) Beeld
Mulder juicht nadat hij een bronzen medaille heeft gewonnen op het onderdeel Keirin. (FOTO OLAF KRAAK, ANP)

Teun Mulder heeft het Nederlandse baanwielrennen gisteren bij de WK in het Poolse Pruszkow weer wat kleur op de wangen bezorgd.

Na een matig begin van de wereldkampioenschappen in Polen, volgde gisteren het eerste eremetaal. Mulder, een krachtpatser uit Zuuk, veroverde brons op het onderdeel keirin. Het was pas de eerste medaille voor de oranje equipe die vorig jaar nog acht podiumplaatsen behaalde.

Nog steeds dreigt voor Nederland een schrale oogst, maar gisteren waren er in ieder geval lichtpuntjes. Mulder natuurlijk, die zijn verzameling op keirin completeerde na goud in 2005 en zilver vorig jaar in Manchester. Maar ook het optreden van de achtervolgingsploeg bij de vrouwen (vierde) was naar behoren. In de strijd om het brons was Australië ruim te sterk, Amy Pieters, Vera Koedooder en Ellen van Dijk boekten in ieder geval progressie.

Dat kon niet worden gezegd van de teamsprinters Willy Kanis en Yvonne Hijgenaar die weliswaar hun op één na snelste tijd ooit (33,791) realiseerden maar constateerden dat de concurrentie gewoon nog harder ging. Levi Heimans sloot de achtervolging af als dertiende, Wim Stroetinga deed op het onderdeel scratch - de laatste twee jaar was hij telkens tweede - geen moment mee in de strijd om de medailles. Stroetinga kwam van de weg waar hij tegenwoordig voor Milram actief is. „Voor dit onderdeel was de voorbereiding niet toereikend. Hopelijk gaat het in de koppelkoers beter.”

Mulder bezorgde vertrekkend bondscoach Peter Pieters aan het einde van de tweede dag dan toch zijn eerste medaille van dit toernooi. De Zwanenburger haalde opgelucht adem. „Natuurlijk zit je daar een beetje tegenaan te hikken. Teun heeft een sterke finale gereden. Het is netjes dat hij weer op het podium staat.”

Mulder reed zijn zesde WK-finale keirin op rij. „Dat zullen er niet veel kunnen nazeggen.” Die ervaring hielp hem zeker. Was zijn optreden in de eerste ronde overtuigend, in de tweede ronde - waarin het om finaleplaatsen ging - leek Mulder ingesloten te raken, maar wist hij zich onder de Australiër Jason Niblett heen te wringen. De derde plaats betekende nog net een finaleplaats. „Het was geen ideale race, ik had geen superbenen en moest maar afwachten of er nog een gaatje kwam.”

De ervaring maakte wellicht het verschil. „Je moet in het gaatje kunnen duiken als het er is.” In de finale liet de renner uit het Gelderse Zuuk opnieuw een staaltje stuurmanskunst zien. Mulder had het wiel van de Duitser Maximilian Levy gekozen („Voor mij de favoriet”) maar kwam in het gedrang toen de Fransman Francois Pervis hem inhaalde. „Ik moest me tussen die Fransman en een Engelsman (Crampton) wurmen om niet ingesloten te raken.”

Dat lukte wonderwel. Levy won, Pervis werd toch nog tweede, maar Mulder kon leven met brons. „Ik ben er er zelfs heel blij mee. Dit was toch weer een heel lastige finale. Ik wist dat ik een medaille kon winnen. Met brons doe je het gewoon goed.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden