Muggenradar

Op het jeugdjournaal hoorde ik dat er nu ook een muggenradar bestaat. Je kunt op internet kijken waar er veel muggen zijn en waar niet zodat je met beleid je bestemming kunt bepalen. Hoewel de muggenradar op het eerste gezicht een nuttig instituut lijkt, was toch de eerste gedachte die mij stak die of hier geen krachten der duisternis aan het werk zijn. Waarom moeten wij alles weten voor we iets gaan doen? We hebben al de buienradar die ons waarschuwt voor regen- en onweersbuien opdat wij tijdig binnen kunnen zijn, we hebben RTL Z waar we de hele dag de stand van onze aandelen kunnen bekijken, het eerste wat we 's ochtends kunnen doen is kijken hoeveel geld er op onze giro staat, voor we de weg op gaan, checken we de files.

Kortom, waar blijft het risico, het avontuur van het bestaan? Natuurlijk, vluchtelingen moeten een dak boven hun hoofd krijgen, we moeten over bruggen kunnen rijden zonder dat ze instorten, een pensioen aan het eind van je leven is fijn. Maar een muggenradar? Me dunkt dat het verschijnsel uit de VS is overgewaaid, een land waar het met de sociale zekerheid droevig gesteld is maar waar je verder van alles voortdurend op de hoogte wordt gesteld. Wandel je er de Grand Canyon in dan staan er borden met doodskoppen langs het pad die je waarschuwen dat je er ook in kunt kukelen of verdorsten.

De hele dag kun je op tv bekijken waar de boze buien zich bevinden. Weet wel wat je doet, luidt de wapenspreuk van de Verenigde Staten, een land voor wezels. Dat angstvirus van de landverhuizer die het nieuwe land zo inricht dat het niet aan het oude herinnert, begint nu ook Europa te bereiken. Aldus dacht ik bij het bericht van het aardige meisje dat niet wilde dat kinderen door muggen gestoken worden. Misschien heb ik makkelijk praten, dacht ik vervolgens, want ze moeten mij niet, de muggen, mijn bloed schijnt ze niet te smaken maar om daar achter te komen zoemen ze wel degelijk om mijn hoofd, vannacht nog overwoog ik mijn boeddhistische principes te laten varen en er een die als een helikopter boven de lakens bleef hangen te vernietigen; ik heb wel degelijk last van muggen en het zou fijn zijn als ze niet bestonden want het is duivelsgebroed, al zal er wel iemand in Wageningen zijn die er op gepromoveerd is en van ze houdt.

Maar een muggenradar nee, het wil er bij mij niet in. En ik dacht aan Pietje Bell, inmiddels lichtjaren verwijderd van de beschermde knaapjes van tegenwoordig, en aan 'De Vijf' van Enid Blython, altijd op avontuur, muggen of niet, en aan 'Nooit meer slapen' van W.F. Hermans, misschien wel zijn beste boek dat zonder stekend gebroed niet eens bedacht zou zijn, en aan 'Val voor vliegengod' van Lucebert en aan de afschuwelijke film 'The Fly', waarin Jeff Goldblum in een weerzinwekkende vlieg verandert.

Als we de wereld van het addergebroed niet meer aankunnen, moeten we maar naar zo'n steriele toekomstplaneet, the gated community van de toekomst.

Maar het zikavirus dan, hoor ik u mompelen. Voorwaar, ik zeg u, het zikavirus is hier niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden