Moslimfeest in Utrecht met 200 dode rammen

In lange rijen bungelen geslachte schapen in vleeswagens in de Damstraat in Utrecht. Bij de wagens is het erg druk.

door Cokky van Limpt

Gisteren, de tiende dag van de twaalfde maand van het islamitische jaar en de laatste dag van de hadj, de jaarlijkse bedevaart naar Mekka, begon voor alle moslims het driedaagse offerfeest. Wie het kan betalen haalt 's middags een van tevoren bij de slager besteld lam op, dat diezelfde morgen na het ochtendgebed ritueel is geslacht.

Tegen tweeën staan een grote en twee kleinere vleeswagens geparkeerd aan weerszijden van de weg in Lombok. Er is voor het verkeer haast geen doorkomen meer aan. Tientallen Marokkaanse mannen staan voor de net geopende deuren. Ze vergapen zich opgewonden pratend aan hun bestellingen. Die hangen ondersteboven - gecoupeerde staart omhoog, dichtgebonden strot omlaag. Ze zijn zichtbaar van het mannelijk geslacht.

Terwijl de eerste gezinshoofden hun bestelling van minstens 20 kilo in een lange blauwe plastic zak over de schouder of in de armen naar huis dragen, ontstaat er een opstootje. Een cameraman heeft zich de ergernis op de hals gehaald. Staand op hun hoge treeplanken schreeuwen de slachters: “Hé man, ben je niet wijs! Weg met die camera. Dat is verboden, weet je wel. Je mag niet filmen zonder toestemming. Dat zijn de Nederlandse regels. Ken je die soms niet, man. Wég.“

De man druipt af en de betrekkelijke rust herstelt zich.

Een wachtende man wijst gniffelend naar de grond: een van de rammen heeft iets verloren. Een slachter raapt het edele deel van de straat en gooit het achteloos op de bloederige bodem van de vleeswagen.

Erg gretig om vragen te beantwoorden zijn de meeste mannen niet. Hassan, een vriendelijke dertiger, is toeschietelijker. Hij vertelt over Ibrahim die van Allah opdracht kreeg zijn zoon Ismaël te offeren. Allah stuurde op het laatste moment een ram die Ibrahim in plaats van zijn zoon mocht offeren.

Hassan: “Wat Ibrahim deed, herhalen wij op het offerfeest. Het vlees mag je niet allemaal zelf houden. Een deel is voor jezelf, een deel voor vrienden, familie, buren en een derde deel is voor de armen. Het offerfeest herinnert ons eraan dat we goed voor de armen moeten zijn en goede dingen moeten doen, dingen die Allah van ons wil.“

Wat doet Hassan met zijn ram? “Dit jaar geven wij ons hele schaap, op een klein stukje voor onszelf na, aan het buurthuis in Maarssenbroek. Daar maken we het zondag tijdens een groot feest voor de kinderen klaar.“ Veel Marokkanen, vertelt Hassan, geven het offervlees voor de armen aan de moskee. Die deelt het uit aan daklozen, ziekenhuizen, gevangenissen en liefdadige instellingen.

Bij Turkse slagerij 'Lombok', om de hoek, is het een oase van rust. Ãœlkü vertelt dat haar vader nog niet terug is met de 25 lammetjes, die bij hem zijn besteld. “Wijzelf slachten geen lam, maar sturen geld naar Turkije of Pakistan, zodat dáár een lam geslacht kan worden, en uitgedeeld onder de armen.“

De winkel blijft gewoon open, maar Ãœlkü gaat wel bij opa en oma langs, en er wordt dezer dagen zeker lekker gegeten en gesnoept.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden