Column

Morele betweters

null Beeld

'Mijn vrouw is Amerikaanse. Bekeerd tot de islam." De man klonk een tikje nors. "Goh. Wat fijn voor haar", glimlachte ik.

Nuweira Youskine

"Ja. En ze is ook compleet gesluierd. Van top tot teen", voegde hij er veelbetekenend aan toe.

Ik keek hem even aan. Hij had een nogal plomp figuur, dat hij ingesnoerd had in een poloshirt en een spijkerbroek. Ik mompelde iets vriendelijks over dat ik hoopte dat ze altijd gelukkig zouden blijven en wilde weglopen uit de winkel.

De man hield me tegen en bekeek me van mijn kruin tot aan mijn tenen. Wetende dat ik een wat behoudende buurt in zou gaan, had ik expres mijn meest zedige lange rok aangetrokken. Niet lang genoeg, blijkbaar, want de man keek naar de drie centimeter enkel die nog zichtbaar was en wees ernaar: "Jij loopt hier zomaar met blote benen."

Waarom hij me zo graag wilde provoceren weet ik niet, maar het werkte. "Als jij zo'n goede moslim bent, dan weet je vast ook wel dat jij je blik afgewend hoort te houden als je een vrouw ziet", snauwde ik, en liep weg. Het was, in de twee jaar dat ik in Syrië heb gewoond, de eerste en enige keer dat ik op mijn kleding ben aangesproken. Het voelde als een persoonlijke aanval, vermengd met een religieuze hooghartigheid die me razend maakte.

De afgelopen tijd moest ik steeds aan die man terugdenken. Telkens weer doken er berichten op over de oprukkende hoeders van de menselijke moraal. Saoedi-Arabië en Iran zijn al genoegzaam bekend. In Indonesië wil het parlement aanstootgevende kleding voor vrouwelijke volksvertegenwoordigers verbieden en onlangs volgde zelfs Tunesië met een officiële club toezichthouders op de goede zeden.

In dezelfde weken rollebolde hier te lande iedereen over elkaar heen over al dan niet een boerka-verbod invoeren, en werd er in België een rechtszaak in gang gezet naar aanleiding van het ontslag van een medewerkster met hoofddoek.

Het is lastig kiezen wat erger is. Mensen die anderen met de Koran in de hand vertellen wat ze aan moeten trekken, of mensen die anderen met het secularisme in de hand vertellen wat ze uit moeten trekken.

Toch is er een gevoelsmatige winnaar. Secularisten en hun theorieën kan je tot de orde roepen, uitlachen of voor de rechter slepen. Gelovigen daarentegen beroepen zich op iets oneindig groots: een God die niet te controleren, niet te beschimpen en niet te bevechten is.

De zedenhoeders omhullen zich met de allerhoogste waarheidsclaim, oncontroleerbaar en daardoor des te intimiderender. De meest bekrompen ideeën krijgen een aura van heiligheid mee en de morele betweter waant zich even op de troon van God. Een doodzonde - en één die uitstekend werkt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden