Mooie revanche van Barbara Hendricks

Uitzending via Radio 4 op 1 maart.

Het ging namelijk om een concert in de P-serie waarin steeds een Nederlandse première geprogrammeerd moet staan. In beide gevallen moet de vervanging als buitengewoon geslaagd beschouwd worden.

De Engelse dirigent Andrew Davis is een prachtdirigent. Hij maakte zaterdagavond op zeer overtuigende wijze zijn debuut bij het Concertgebouworkest. Als chefdirigent van het BBC Symphony Orchestra verzorgde hij in 1992 de wereldpremière van Corrente II van de Finse componist Magnus Lindberg. In aanwezigheid van de componist introduceerde Davis zaterdag het stuk in Nederland.

De compositie van Lindberg, die een ruim kwartier duurt, is een bont klinkend moto perpetuo van grote kracht èn aantrekkingskracht. Vanuit een donkere sonoriteit (muziek vanuit de onderbuik) bouwt Lindberg een machtige klankwereld op, waarin een solo-cello even een aanzet tot 17e eeuwse melodiek probeert te geven en waarin met name een vibratoloze vibrafoon een opvallend virtuoze rol speelt. Davis dirigeerde het werk met grote autoriteit.

Voor de begeleidingen van de liederen die Barbara Hendricks zong, bleek Davis ook al uitermate geschikt. Brittens 'Les Illuminations' heeft hij als Brits dirigent duidelijk in de vingers. Hendricks kleurde de Franse gedichten van Rimbaud met overdaad en verscheidenheid in. 'Villes' was bepaald indrukwekkend en het hoge slot van 'Phrase' klonk open en gedurfd. In 'Parade' miste Hendricks net die vocale ironie om van de bonte, absurde opsomming iets speciaals te maken, maar in 'Départ' was zij weer op haar allermooist. Het strijkorkest speelde met schitterende eenheid en met inkervende felheid in de openings-fanfare.

In 'Knoxville: Summer of 1915' van Samuel Barber (ook een première voor het orkest) wist Hendricks precies de combinatie te vinden tussen schijnbaar gemak en vanzelfsprekende onschuldigheid. Het vertellende kind dat in dit charmante stuk opgevoerd wordt, vond in Hendricks een ideale vertolkster. De sopraan revancheerde zich met dit prachtige optreden volkomen voor haar tegenvallende recital in Utrecht eind vorig jaar.

Andrew Davis was op zijn allerbest in de Symfonie in drie delen van Stravinsky. Het is een genot om naar Davis te kijken; een zeer actieve linkerhand waarvan de pink voortdurend geheven is, verhoogt de precisie van zijn directie. Bij alle geweld bleef Davis zeer precies en rustig doorslaan als een ingewikkeld soort metronoom. Het is precies de houding die de muziek van Stravinsky zo opwindend kan maken. Het orkest volgde met enthousiasme en prachtig spel. Een enerverende avond.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden