Mooie komische musical met tragische wendingen

Musical

’Verplichte figuren’ van Hummelinck Stuurman Theaterproducties; tournee t/m 6 juni 2008 www.verplichtefiguren.nl

Komische musicals zijn schaars. Maar dankzij het initiatief van Alex Klaasen is de leemte na jaren zonder Schmidt/Banninkmusicals weer stijlvol aangevuld. ’Verplichte figuren’ is een nieuwe musical vol cabareteske humor en geestige typetjes, maar ook met tragische wendingen, warme liedjes en sneue herkenbare personages.

Klaasen bedacht met andere oud-kleinkunststudenten deze bijzondere voorstelling over alledaagse mensen met stille dromen en alledaagse maar pijnlijke problemen. Niek Barendsen, die in 2005 al succesvol met Klaasen samenwerkte aan de musical ’Jan, Jans en de kinderen’, schreef een goed in elkaar gevlochten scenario met een hoge grapdichtheid. De liedteksten van Jurrian van Dongen neigen voor dit genre soms iets te veel naar het cryptische, maar meestal lopen ze lekker. En de muziek van Peter van de Witte (van cabaretduo ’Droog Brood’) is sprankelend en afwisselend.

Een paar types, liedjes en scènes hadden voor de algehele vaart geschrapt mogen worden, maar gelukkig regisseerde Marcus Azzini op hoog tempo. Dat komt mede door het effectieve, vrolijke decor; het spel hoeft nooit stil te liggen voor een decorwisseling.

Slechts zes acteurs spelen vijftien personages. Martine de Jager en Maarten Heijmans spelen aandoenlijke types. Jelka van Houten, die als enige maar één rol heeft, acteert aardig. Maar het zijn met name Alex Klaasen en Ellen Pieters (Kopspijkers, ’Wat zien ik?!’) die fenomenaal het ene rake personage na het andere spelen. Pieters is geweldig als een wankele, racistische bejaarde vrouw die verpleegd wordt door een donkere jongen. Ze moppert op haar man die nooit de goede boodschappen haalt, maar is duidelijk aangeslagen wanneer hij overlijdt. En Pieters is heerlijk als de gesjeesde schrijfster die de minnares van haar man bedankt: ’Hij zuigt de jeugd uit jou en neemt het mee naar zijn gezin’. Maar ondertussen is ze vreselijk bang om een ’gescheiden wijf’ te worden.

Klaasen is aangrijpend en hilarisch als homoseksuele tapijtverkoper met bindingsangst, als gewelddadige mongool en als gladde hetero à la Jeroen Pauw die vreemdgaat met een veel te jong meisje. En hij ontroert als bejaarde echtgenoot. Een man die schuifelend met zijn grote boodschappentas mijmert: ’Wonderlijk dat elke afslag die ik in mijn leven nam, uiteindelijk leidde tot 500 meter naar de Dirk van den Broek en weer terug.’ Tenslotte boekt hij zijn droomreis naar Mexico en sterft bij de mooiste zonsondergang die hij ooit zag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden