Mooie, gelukkige, lieve jongen

Plotseling moest ik aan Nick Cave denken, de Australische zanger en dichter, die in mei nog in Utrecht was om voor te lezen. Hij had me een koude hand gegeven toen hij een exemplaar van zijn bundel 'The Sick Bag Song' signeerde. De hoeder van de droefheid had ik hem genoemd, omdat hij zo weergaloos kon zingen van liefde, gemis en verdriet.

En ik citeerde zijn definitie van een liefdeslied. 'The love song is the light of God, deep down, blasting through our wounds.'

Gods licht dat door onze wonden spat.

Nick Cave was goedgemutst geweest en snedig. De bundel was eigenlijk zijn eerste poging tot poëzie, al waren de dromen en overpeinzingen die hij tijdens een Amerikaans-Canadese tournee in 2014 op kotszakjes uit vliegtuigen schreef uitgedrukt in prozavorm.

De bundel bevatte foto's van de kotszakjes. In Utrecht sprak hij het woord op zijn Nederlands uit, met een grimas op zijn gezicht. Zijn publiek lachte.

'Kotszakje.'

Twee maanden later, op 14 juli, viel zijn zoon Arthur, vijftien jaar oud, van een twintig meter hoge klip in Brighton. Hij viel te pletter op het betonnen pad onderaan de klipwand. De rand van de klip was afgezet met een hek van draad. Maar daar stap je zonder grote moeite tussendoor. Tieners doen dat wel eens, om hun moed te tonen. Gaan er zitten en bungelen met hun benen over de rand.

Hoe Arthur gevallen is, is nog voorwerp van onderzoek. Sommige berichten zeggen dat zijn tweelingbroer Earl erbij was, en een vriend. De politie gaat uit van een ongeluk. Arthur was niet suïcidaal. Van Nick en zijn vrouw Susie kwam een korte verklaring:

He was our beautiful, happy, loving boy.

En een verzoek om privacy.

Een mooie, gelukkige, lieve jongen.

Fotografen fotograferen het paar als het de plaats des onheils bezoekt. De steile kust, gras op de top, beneden dat betonnen pad, de zee.

In The Times verscheen drie dagen na het fatale ongeluk een artikel waarin Nick Cave werd aangehaald (uit een interview dat twee weken voor het ongeluk verscheen in het literaire blad 'Kill your darlings'). In het citaat zei Cave - in The Times opgevoerd als de Prince of Darkness - dat je kinderen angst moet laten voelen zonder als ouders in te grijpen. Getuige te zijn van de angst van je kind is een van de meest ontroerende ervaringen. 'Although it is almost impossible to bear we must stand back and let the child decide. We share the child's terror.'

Een twitterstorm van verwensingen - 'schaamteloos', 'walgelijk' - deed The Times besluiten het artikel van zijn site te halen. Het was misschien weinig tactvol getimed, maar Cave's woorden zijn van een grote zachtmoedigheid, om je kind ruimte te bieden voor zijn eigen authentieke ervaringen. En erbij te zijn.

Nick Cave stond niet op de rand van die klip om zijn kind te kunnen redden.

Misschien zit hij nu achter de piano. En werkt aan een liefdeslied. Als hij er nog een schrijven kan. Verzengend licht uit zijn wonden.

Uit de diepten.

Geen Tears in Heaven.

Maar Fears on Earth.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden