Opinie

'Mooi' groeit uit tot opdringerig steekspel

UTRECHT - Zij gaat gekleed in een ecru tuthola-jurkje (mini en hooggesloten kraag), witkanten kousen, foute pumps en een cowboyhoed. Hij draagt een schreeuwerig rood colbert met jungleprint, de verkeerde bril, spuuglokken en sandalen: 'Mooi'.

Dit clichébeeld van een toeristenpaar, met als contrast een tengere in simpel donkerblauw gestoken oosterse jongedame, knalt er met zo'n ordinaire kracht in, dat het eerstgesproken woord, zijn vraag onmiddellijk met een lachsalvo wordt begroet. Met zo'n eensgezinde vette knipoog heeft de voorstelling al in de openingsminuten haar kruit verschoten.

Zeven jaar na de oeropvoering heeft theatergroep Aluin 'Mooi' van Gerardjan Rijnders op het repertoire genomen. Met Het Toneel Speelt behoort Aluin daarmee tot de schaarse gezelschappen die zich aan heropvoeringen van recent, Nederlandstalig toneelwerk wagen. Dat mag meer en vaker gebeuren. Er liggen tal van stukken op de plank, die om een volgende uitvoering schreeuwen. Zoals de reeks relatie-stukken van Rijnders: 'Silicone', 'Pick-Up', 'Tulpen Vulpen', waar 'Mooi' een zachtaardiger, minder confronterend vervolg op is. Heel wat minder cru ook dan gootsteenvariant 'Liefhebber'. In 'Mooi' zit het schrijnende meer in het taalproevend doorgronden van elkaars gevoelens, in hoeverre iets als mooi of lelijk ervaren hen samenbindt of juist van elkaar verwijdert.

Het gekke is dat, hoewel het juist dat talige is wat hem in 'Mooi' trok, regisseur Marcel Lenssen de subtiliteit ervan in zijn enscenering heeft weggemasseerd. In de wat kale, nondescripte ambiance van een serie perzen op de vloer, twee kuipjes en een ouderwetse commode, laat hij Rita (Gabby Bakker) en Richard (Dennis Coenen) hun dialoog rechtstreeks het publiek in slingeren, zo nu en dan even, lichtelijk geïrriteerd, onderbroken door hun Vietnamese gezellin Hue (Amina Husberg) met uit een cursus Engels gedebiteerde dooddoeners: ,,Very beautiful, very handsome.''

Lenssens aanpak past naadloos in de huisstijl van Aluin, waar artistiek leider Erik Snel een grote voorkeur toont voor het neerhalen van de vierde wand, maar niet elk stuk leent zich daartoe. Soms is de intimiteit van zich onbespied wanende personages voorwaarde om in de onderlagen van een stuk gezogen te kunnen worden.

Mede door de aankleding (ontwerp Sacha Zwiers) waan je je in dit geval eerder bij een bokswedstrijd, waar het publiek voortdurend uitgedaagd wordt op de uitgedeelde stoten te reageren, dan dat je wordt meegenomen in een intense poging van een paar om elkaar en hun relatie te peilen. Eigenlijk is de spanning er al bij de openingsscène vanaf. De essentie, het geheim van de verraderlijke ruimte tussen woorden en wat eigenlijk wordt bedoeld, is opgeslokt door de opdringerige etalering van 'Mooi' als verbaal steekspel. De aanwezigheid van Hue mist daarin elke betekenis. Haar dansje aan het eind is niet meer dan een zich herhalend tegenbeeld: haar frêle figuurtje accentueert de plompe verschijning van de andere twee.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden