Monument voor slavernij (3)

Hoezo, geen behoefte aan een Nederlands monument voor de herdenking van de afschaffing van de slavernij? Uit de brieven van A. F. H. Huijing en H. Burgman (Podium, 9 juli) blijkt duidelijk dat een dergelijk monument in Nederland juist zeer noodzakelijk is.

Hun verhaal raakt kant noch wal. De ware schuldigen van de slavernij zijn de koningen en opperhoofden die in Afrika slaven verkochten? Maakt dat de Europes handelaren minder schuldig? Wel eens bij stilgestaan hoe mensen vanuit Afrika door deze handelaars vervoerd werden naar Amerika? Als je daarvan kennisneemt, dan lijkt het er soms op dat aan de gemiddelde baal katoen meer zorg werd besteed. . . 'Veel slavenhouders hebben hun personeel menselijk behandeld', schrijft Huijing. Maar dat was nu juist het punt: het was geen personeel, het was 'bezit'. In die zin zullen slavenhouders wellicht gekozen hebben voor 'goed onderhoud'. Ik wil zelfs niet uitsluiten dat ze soms een bijna menselijke behandeling toepasten. Grondslag bleef dat een slaaf minderwaardig was, eigendom als een stoel, een jas, een hond. Elke tijd kent zijn eigenaardigheden. Slavernij werd in de zeventiende en achttiende eeuw anders beoordeeld dan nu. Terugdraaien kunnen we de tijd niet. Wel ons realiseren dat ook op dit punt de Nederlanders een rol hebben gespeeld die we nu niet meer echt kunnen waarderen. Zonder ons nu een collectief schuldgevoel aan te willen praten, vind ik wel dat we ook dit deel van onze geschiedenis onder ogen moeten zien. Vanuit die gedachte is een monument in Nederland naar mijn mening zeker niet misplaatst. Het leert de blanke Nederlander wellicht wat bescheidenheid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden