Momenten

Een nieuw seizoen is aangebroken en de televisie-supermarkt stort een vers assortiment over ons uit: Gewest, Walking with beasts, Goedemorgen Nederland, Hartslag, Beau Rivage, Uit je tent, Heartbeat, Tease!, Stem van Nederland, Levi Sadeghi, Propaganda, Wie heeft de langste, Streekziekenhuis en nog veel meer; alleen de opsomming doet je duizelen. Om iets werkelijk nieuws hoeft het daarbij niet te gaan, het is gewoon hetzelfde product met een iets ander in een laboratorium ontwikkeld smaakje.

Daarnaast is er het oude beproefde met onveranderde receptuur. We schuiven weer aan aan de praattafel van Barend en Van Dorp, knabbelen een nootje mee en babbelen met volle mond over Irak. Voorlopig is deze stamtafel in zijn soort onbedreigd en als toetssteen voor een vlotte mening onontbeerlijk. Terug is ook voor de vierde keer Big Brother, met dit keer in hun midden een Marokkaanse jongere, die het als niet-roker moet opnemen tegen een autochtone nicotine-overmacht. Zal hij ontsporen of weten te integreren?

Ook weer present: Jiskefet, dit keer wat later op de zondagavond, en de VPRO roept ons toe terug te zijn op kijkbare tijden en eindelijk weer haar plaats te kennen. Dat moet een referentie zijn aan lang vervlogen tijden waarin de VPRO een respectabel deel van de natie op zondag een avond lang aan de buis wist te binden, tijden van voor de A-status, maar zo overzichtelijk als toen is de televisiewereld allang niet meer. Het blijft snipperen, een uurtje hier, een uurtje daar, maar Jiskefet op zondag dat biedt toch enig houvast. En in hun vileine kwajongensachtigheid stelden ze niet teleur. Hun Cliniclowns riepen associaties op met Clockwork Orange en Michiel Romeijn kan als baby Bonzo prachtig drukken.

Het nieuwe en het oude. We zullen op deze plek onze ogen uitkijken, ons vol laten lopen met beelden. We zullen ons ergeren, ons verwonderen, opgewonden raken of ontroerd, ons amuseren en ons vervelen. Televisie is een brij, maar ze heeft heeft haar momenten. Ik noem er een paar van de afgelopen dagen. De wilskrachtige kopbal van Kluivert tegen Wit-Rusland. De wijze waarop Ilse de Lange aan die tafel van Barend en Van Dorp de ogen sloot en een smartelijk lied aanhief. Uit een discussie in het kunstprogramma Propaganda over de esthetica van de standbeelden voor Pim Fortuyn de uitspraak van Boijmans-directeur Chris Dercon: ,,Hoe giet je At your service in brons?'' Uit het NOS-journaal de veiling van drie setjes paarden-embryo's, en het wegwimpelen van de moraal: ,,Een veulen weet niet dat ie een embryo-veulen is.''

En nog een moment: de briljante regie van de tenniskampioenschappen van de US-open om in de week van de elfde september uit te komen op twee All-American finals. De Williams-zusters bij de dames en Sampras-Agassi bij de heren. Monumenten van Amerikaanse onverzettelijkheid. Ook een monument: de kont in zwart acryl van Serena.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden