Mohair en viscose

De eerste uitgave van de Nederlandse Harper's Bazaar gekocht; hij glansde me zo mooi tegemoet en het tijdschrift is, schreef editor in chief Cécile Narinx, toch maar 'het oudste en meest iconische modeblad ter wereld'. Het woord 'icoon' kwam in lichte verbuigingen vijf keer in haar editorial voor, dus moest er iets van waar zijn en ik onderging het vette omvallen van de pagina's als een welhaast sensueel genoegen.

De editor in chief - ik handhaaf hier maar de Amerikaanse aanduidingen - richtte zich tot 'drukbezette, hoogopgeleide vrouwen' en hoe ik ook nadacht, onder hen kon ik mezelf niet scharen, want zo drukbezet en hoogopgeleid was ik niet.

Toch begon ik geïnteresseerd te lezen, want de drukbezette, hoogopgeleide vrouw is een bijzondere categorie, omdat ze zich - meestal numeriek in de minderheid - omringd ziet door drukbezette, hoogopgeleide mannen en zich niet zelden competitief tot hen moet verhouden. Bijvoorbeeld in de politiek en het bedrijfsleven. Doorgaans draagt de man er een pak, een eigentijds en anoniem uniform, dat afdoende bescherming biedt en dat niet nodeloos afleidt van de autoriteit die de drager poogt te etaleren. Veel kwetsbaarder daarentegen is de vrouw, in jurk of rok, die een trits van al dan niet bedoelde suggesties en mededelingen uitzenden kan. Een kuit, een enkel, een knie, of een teen in een half open muiltje, er ligt zoveel weerloosheid in de dingen.

U werpt misschien tegen dat het allemaal maar projectie van mijn kant is, maar het kan niet zonder reden zijn dat machtige vrouwen als Angela Merkel en Hillary Clinton zich bij voorkeur in broekpak steken, met een stevige schoen eronder. Er waaien ijzige winden op die hoogvlaktes.

Wat me nu aan de Bazaar zo beviel was dat er over mode zo goed leek te zijn nagedacht, ja dat nadenken hoorde tot de stiel van het blad, dat thinking fashion als motto koesterde. Mode, schreef Narinx in een korte beschouwing, leek misschien 'geen bijster snuggere tak van sport', maar als je erover nadacht, werkelijk nadacht, dan ging de beleving ervan veel dieper. Denken over ontwerp, over materiaal, over uitstraling, waardigheid en gezag. Mode die de vrouw dient. 'Denkende mode is mode met een verhaal, gemaakt voor vrouwen met een verhaal.'

Ik vond dat mooi, die ernst, bij dit ogenschijnlijk luchtige onderwerp en vond het terug in al die korte materiaalbeschrijvingen van getoonde ontwerpen, in het kant met borduursels, in jurken van technical bonded jersey (een soort foam), in oorbellen van ebbenhout en diamant, in mohairen truitjes en viscose kokerrokken, in een broek van triacetaat, in een kasjmier top, in enkellaarsjes met monogram, in tule die juist 'stoer en street' was, in een trenchcoat van leer, in metallic loafers.

Die rijkdom aan stoffen en vorm, aan smaak en stijl, sober of uitbundig, er ging een verlichtende werking van uit, verlichtend in de zin van Verlichting; er werd hier kennis ontsloten, en bewustzijn.

Zoeken naar het schone en het ware.

Ik was verrast te bespeuren hoe opiniërend een modeblad kon zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden