Moeten we dan bij alles aan de Tweede Wereldoorlog denken?

Lieve papa,

Wat is dat voor vraag? Natuurlijk heb ik meegedaan aan het referendum over het associatieverdrag met Oekraïne. Mama en jij hebben me van jongs af aan geleerd dat stemmen naast eten, drinken en slapen tot de belangrijkste dingen in het leven behoort. Ik hoor het jullie nog zeggen: "Gebruik altijd je recht om de democratie te ondersteunen." Zoals het een goede dochter van twee politicologen betaamt, zat ik op mijn zevende gezellig naast jullie voor de televisie op de avond dat de uitslagen voor de Tweede Kamerverkiezingen binnenkwamen. Op de middelbare school was ik het wijsneusje dat mijn klasgenoten haarfijn uitlegde wat het verschil was tussen de PvdA, GroenLinks en de VVD. Als mijn klas meedeed aan schaduwverkiezingen was ik al weken van tevoren opgewonden, terwijl mijn vriendinnetjes klaagden dat ze die hele politiek maar onzinnig vonden.

Op 1 juni 2005 stond ik stipt om acht uur 's ochtends bij de gymzaal in onze buurt om mijn stem uit te brengen voor het referendum over de Europese Grondwet. Ik was achttien en voor het eerst telde mijn mening officieel mee. Nu, elf jaar later, stemde ik weer vóór. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me van tevoren niet eens echt verdiept had in de handelsrelaties tussen de EU en Oekraïne. Jan Roos en Thierry Baudet waren tegen, dus leek het me logisch om het tegenovergestelde te kiezen. Niet erg doordacht, maar daarom niet minder democratisch.

Ik schrik er wel van dat jij je stem in eerste instantie wilde laten afhangen van de rol die Oekraïne speelde tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik heb geen moment stilgestaan bij het bloedbad in Babi Yar of de afkomst van kampbeul Demjanjuk. Polen en Duitsland, díe landen koppel ik aan de Holocaust. Ik herinner me onze vakantie in Berlijn nog levendig. Tijdens de bloedhete zomer van 2004 zaten we op een terras. Louis, de vriend van oma, raakte in blinde paniek toen hij twee politieagenten langs zag lopen met een verkoelend drankje in de hand. "Daar is de Grüne Polizei, we moeten weg, NU!" Oma zelf ging graag naar Frankfurt. Daar kon je door de nieuwbouw namelijk zo goed zien dat die 'moffenstad' in de oorlog volledig was gebombardeerd.

Hoelang moeten we nog doorgaan onze levens te laten regeren door de rare regels die een erfenis zijn van ons familieverleden? Ik rijd al niet in een BMW, een Mercedes of een Volkswagen (allemaal fout in de oorlog). Ik koop ook geen kleding bij C&A en Hugo Boss (ook fout in de oorlog). Ja, onze familie is vermoord door de nazi's. En ja, dat is verschrikkelijk. Maar moeten wij daaraan denken bij alles wat we tegenwoordig doen, bij alles wat we kopen en bij elke stem die we uitbrengen?

Misschien is het vreemd om dit te vragen aan de vooravond van 4 mei, maar kan jij de Tweede Wereldoorlog nou nooit eens loslaten? Ik probeer dat echt, alleen geloof ik dat ik er niet in slaag zolang jij me er steeds aan blijft herinneren.

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden