Column

Moet je zo'n Passie dan per se saai en ouderwets brengen?

In het centrum van Groningen werdThe Passion opgevoerd, een muzikale hervertelling van de laatste uren uit het leven van Jezus Christus. Beeld anp

LEONIE BREEBAART   Duizenden bezoekers en misschien wel miljoenen tv-kijkers hebben op Witte Donderdag mogen genieten van het EO-sterrenspektakel 'The Passion'. Kennelijk heeft deze omroep een manier gevonden om de massa's gelovigen én ongelovigen bij het lijdensverhaal te betrekken - en dat is al heel wat.

Misschien heeft niet iedereen het spektakel even gesticht verlaten ('Altijd gaaf, al heb ik niks met het verhaal', twitterde een vaste bezoeker), maar wie een jong, groot publiek wil bereiken, moet nu eenmaal onorthodoxe wegen bewandelen. Dat moet ook de motor zijn geweest achter de grootse productie 'Anne', die dit voorjaar een totaal vernieuwde versie van 'Het Achterhuis' op de planken hoopt te brengen, die ook jonge mensen over de streep moet trekken.

In de kritiek die de afgelopen weken losbrak op The Passion én op de Anne-productie klonk weinig begrip door voor dat ideaal. Christenen maakten bezwaar tegen de luidruchtige opzet van The Passion. En toen duidelijk werd dat bezoekers straks naar 'Anne' worden gelokt met 'champagne en een amuse', klaagde de directeur van het Anne Frank Huis dat hij zo'n aankondiging smakeloos vond. Het akelige verhaal van Anne Frank strookt in zijn ogen niet met 'een fijn avondje uit'.

Perspectief van een marsmannetje
Daarentegen nam theologe Mirella Klomp het deze week in Trouw juist op voor de makers van The Passion. Het lijdensverhaal is geen exclusief bezit meer van de kerk, doceerde ze. Mensen bepalen zélf wel wat zulke verhalen betekenen. En in filosofischer bewoordingen: de ene interpretatie heeft tegenwoordig echt niet meer gezag dan de andere.

Op dat laatste valt wel wat af te dingen. Vanuit het neutrale perspectief van een marsmannetje zijn alle interpretaties inderdaad gelijk, maar voor zo'n wezen zouden Jezus of Anne Frank ook onbegrijpelijke symbolen zijn. Bínnen de traditie waarin Jezus en Anne überhaupt iets betekenen, snijdt de ene interpretatie natuurlijk wel degelijk meer hout dan de andere. Je kunt wel beweren dat Jezus en Anne in jouw hoogstpersoonlijke ogen geldbeluste Joden waren, maar alleen wie nog nooit heeft gehoord van de Bijbel of het Achterhuis zal geloven dat zo'n interpretatie ergens op slaat, dat ze net zoveel gezag uitstraalt als gebruikelijker interpretaties van deze beroemde teksten.

Brave pogingen
Moet je zo'n passie dan per se saai en ouderwets brengen? Moet je 'Anne' aankondigen als een akelig avondje uit? Onzin natuurlijk: het Nieuwe Testament én Het Achterhuis bieden meer dan genoeg aanknopingspunten voor gewaagde en dramatische adaptaties die het grote publiek een huiveringwekkende ervaring bezorgen. En dat is juist het punt: de brave pogingen tot modernisering (Judas op het autokerkhof!) zinken onmiddellijk naar de bodem van het lauwwarme bubbelbad van nationale eendracht en 'samenzijn' dat de organisatoren ons bereiden.

Nu is er niks tegen zo'n bubbelbad (of tegen champagne), maar het getuigt niet echt van goede smaak om Jezus' lijdensweg of Anne's onderduik in te zetten voor een dergelijk wellnessproduct. Smakeloos is het juiste woord. Zoals een grap smakeloos kan zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden