Moedig, om je zoon aan te geven

Mag, of moet je je eigen kind aangeven als dat een misdrijf heeft gepleegd? Persoonlijk ben ik het volstrekt oneens met de ’deskundigen’ die de daad van de vrouw die na de strandrellen in Hoek van Holland haar eigen zoon aangaf bejubelden. Hun argumenten: pedagogisch gezien zou dat het beste zijn. Maar psychologisch gezien denk ik dat aangifte leidt tot een vertrouwensbreuk tussen moeder en zoon. Daar is niemand bij gebaat.

Persoonlijk zou ik mijn kinderen in principe nooit (tenzij) aangeven bij politie en justitie en al helemaal niet na dit strandfeest. Uit informatie die ik rechtstreeks van (’normale’) bezoekers kreeg, weet ik dat er inderdaad sprake was van provocatief gedrag. Maar de hooligans gebruikten geen gewapend geweld. De politie wel. Degenen in overheidsdienst vuurden meer dan 100 (!) kogels af.

H.J. RonnerMontfoort

Wel of niet je eigen kind aangeven? Mijn eerste inval: dat is het onderwerp van de roman ’Het diner’ van Herman Koch? Twee echtparen, broers en hun echtgenotes, spreken tijdens een diner over de meest uiteenlopende zaken, maar niet over hun zoons die de dood van een zwerfster op hun geweten hebben. De ene broer is politicus, doodsbenauwd dat anderen zijn zoon zullen herkennen. Hij wil zijn zoon aangeven. Koch stelt de vraag: is dit eerlijk of egoïstisch? Het andere echtpaar kiest voor zwijgen als het graf. De toekomst van hun zoon mag niet geblokkeerd woorden door dit afgrijselijke voorval. Dit morele dilemma was de terechte winnaar van de NS-literatuurprijs. Al heeft ook Koch geen pasklaar antwoord.

Hans van BaalCulemborg

Een moeder ziet haar zoon in ’Opsporing Verzocht’ en geeft hem aan. Terecht? Indien een zaak ernstig genoeg is het een morele plicht. Aangifte doen getuigt van gevoel voor rechtvaardigheid. Moedig van deze moeder om haar zoon aan te geven. De wet is voor ieder gelijk. De wandaden van eigen kinderen mogen daarop geen uitzondering zijn.

Het is voor mij geen duivels dilemma maar meer een afgewogen opvoedkundige maatregel die ik zelf jaren geleden bij één van mijn zonen heb toegepast, ondanks het feit dat hij ontkende. Bij de rechter wees hij op zijn vader, die een zoon ’onterecht’ aangaf. Pas jaren daarna heeft mijn zoon toegegeven wel degelijk de dader te zijn geweest.

Ger Postma Adres bij redactie bekend

Als niemand nadelige gevolgen heeft ondervonden of als eventuele schade onderling kan worden geregeld, zou ik mijn kind niet aangeven. Iets anders zou het zijn als dat kind herhaaldelijk in dezelfde fouten vervalt, een draaideurcrimineel zou zijn of drugsverslaafd. Dan kan aangifte helpen om weer op het goede spoor te komen. Aangifte moet noodgedwongen altijd als het kind een ernstige bedreiging is voor anderen, als er gevaar dreigt van moorden, verkrachten, terrorisme.

Ik zou in alle gevallen proberen met het kind te overleggen en hem mijn uiteindelijke beslissing meedelen. Heel wat moeilijker wordt het als er een slachtoffer is dat door het niet aangeven ernstig tekort wordt gedaan, of als in zijn plaats een ander verdacht en gestraft wordt.

Aggie van der MeerBolsward

De schrijver Eduard Douwes Dekker gaf ooit op zeer vage gronden zijn zoon aan bij de politie. Zoals bekend boterde het niet zo tussen vader en zoon. Douwes Dekker verdacht zijn zoon van de moord op Marius Boogaardt, de zoon van een gefortuneerde familie, die werd ontvoerd en vermoord door 12 of 13 degensteken. Dekker meldde zijn verdenking bij de politie. Later bleek dat zoon Edu het niet gedaan kon hebben, omdat hij ten tijde van de moord niet eens in het land was.

Multatuli zag daarin geen aanleiding om zijn excuses aan te bieden. Integendeel, in een brief aan een boekhandelaar meldde hij dat zijn zoon „zich van z’n onschuld aan moord, geen voetstuk hoeft te maken en dat het reeds schande genoeg is door mensen die hem kennen (waaronder ik) tot zo’n schanddaad in staat geacht te worden”. Een absurde redenering, die verraadt dat Douwes Dekker het jammer vond dat Edu onschuldig was.

Barbara Marcus-RichelDen Haag

Tv-therapeut Keith Bakker vertelde in de ’Tien Geboden’ dat hij ooit door zijn moeder het huis is uitgegooid, toen hij drugsverslaafd was. Hij raadt nu ouders aan hetzelfde te doen. Of kinderen daar iets van leren? Ik had medelijden met Keith: een verslaafde vader, die wapens en prostituées in huis had. Wie weet wat de moeder van de relschopper uit Hoek van Holland heeft meegemaakt? Hoe kun je daar als lezer iets over zeggen?

Ineke RemijnseEdam.

De moeder die haar zoon herkende op foto’s heeft hem terecht aangegeven. Ze zal zich bij haar zoon niet geliefd hebben gemaakt. Maar als die op een strandfeest uit zijn bol weet te gaan moet hij daarvan ook de gevolgen dragen. Of er sprake is van laakbaar gedrag zal overigens moeten blijken voor de rechter. De jongen zal later wellicht de keuze van zijn moeder kunnen billijken. Een dode door de chaos die werd aangericht, is ernstig genoeg.

W.J. LamanLeiderdorp

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden