Moderne manieren

Vragen over de omgang met collega's, buren, familie, vrienden en kinderen kunt u sturen naar Trouw, Beste Beatrijs, postbus 859, 1000 AW Amsterdam. U kunt uw vraag ook elektronisch indienen via www.trouw.nl/beatrijs of via beste@beatrijs.com. Het archief van deze rubriek is te vinden op www.beatrijs.com.

Beste Beatrijs,

Hoewel heel Nederland zich momenteel druk maakt over de asociale SUV's, ergeren mijn vrouw en ik ons de laatste tijd vooral aan een privé-vervoermiddel van minder patserig allooi: de zogenoemde Canta.

Dit invalidenwagentje mag vanwege zijn geringe breedte ook op het fietspad, op het trottoir en in het winkelcentrum rijden. In onze woonplaats Amsterdam valt ons op dat het rij- en parkeergedrag van de Canta-bestuurders steeds meer op dat van de SUV-rijders gaat lijken. Wij werden onlangs op het fietspad luid toeterend van achteren benaderd door een Canta-bestuurder die klaarblijkelijk vond dat wij voor hem aan de kant moesten. De ingang van de Hema werd deze week geblokkeerd omdat er een Canta pal voor de deur stond, onder het afdak (het regende). Een rode Canta in onze fietsrijke buurt heeft al weken bezit genomen van de gehele fietsenstalling, door precies tussen twee fietsenrekken in te gaan staan. De Canta-rijders hoeven niet over een rijbewijs te beschikken -dat verklaart wellicht hun geringe verkeersinzicht. Toch is er in veel situaties mijns inziens ook sprake van gewone hufterigheid. Hier scheiden zich de wegen van mijn vrouw en mij. Zij stelt dat een Canta-bestuurder al genoeg zorgen heeft en dat we maar een oogje moeten toeknijpen als er zo'n karretje in de weg staat. Ik vind het juist een teken van integratie en acceptatie als je de Canta-bezitter aanspreekt op zijn hinderlijke gedrag. Of stel ik me te hard op?

Last van Canta's

Beste Last van,

Ik zal het u sterker vertellen. Allerlei mensen, recht van lijf en leden, hebben zo'n (opgevoerde) Canta aangeschaft, omdat ze daarmee zonder rijbewijs de hele stad door kunnen scheuren (inclusief fiets- en voetpaden) en omdat ze die overal voor de deur op de stoep kunnen parkeren. Dat neemt niet weg dat ook invalide Canta-bestuurders prima in staat zijn tot asociaal gedrag, wanneer dat hen toevallig beter uitkomt. Zoals bekend leidt het hebben van een lichamelijke beperking niet tot hoger normbesef. Uw vrouw vergoelijkt dit gedrag omdat 'de Canta-rijder het al moeilijk genoeg heeft met het bestaan'. Dit is in strijd met de wens van gehandicapten zelf om niet te worden gediscrimineerd. Dat betekent: niet achterstellen, maar ook niet voortrekken. In hun invalidenvoertuig zijn ze verkeersdeelnemer als ieder ander, dus moeten ze zich net als iedereen aan de verkeers- en fatsoensregels houden. Iemand van de weg toeteren hoort daar niet bij en hinderlijk parkeren ook niet. De overtreder erop aanspreken is weer een ander verhaal. Foutparkeerders zitten per definitie niet in hun voertuig. De wegsleepdienst bellen is een mogelijkheid, maar daar moet je maar net voor gemotiveerd zijn. Winkelende voorbijgangers zullen er eerder morrend omheen lopen dan actie ondernemen. Als u een terechtwijzing overweegt, bij een Canta-buurman in de straat bijvoorbeeld, doe het dan zo vriendelijk en beleefd mogelijk. De meeste mensen raken buiten zichzelf van woede als een buitenstaander meent hen te moeten corrigeren. Ook hierin vormen gehandicapten geen uitzondering. Het voordeel van gehandicapten aanspreken boven andere normovertreders is wel dat je van hen meestal geen fysiek geweld te duchten hebt. Kijk goed uit of er niet toch zo'n bonk van een meter in het vierkant met een omgekeerde honkbalpet en tatoeages in het autootje schuilgaat. In dat geval heel hard wegrennen.

Beste Beatrijs,

Ik verstuurde de laatste tijd een aantal condoleancebrieven aan nabestaanden van meer of minder dierbare overledenen, waarop ik nooit meer iets heb teruggehoord. Vroeger stuurden katholieken in zo'n geval nog wel eens een bidprentje terug met een foto van de overledene plus een kaartje ('Voor de vele blijken van belangstelling bij het overlijden van ...'), maar tegenwoordig lijkt het wel of nabestaanden zwijgen als het graf. Is dat wel comme il faut?

Flessenpost is mijn stiel niet

Beste Flessenpost,

Tenzij het om drieregelige kattenbelletjes gaat of om scheldbrieven van een querulant horen brieven te worden beantwoord. Al was het maar een bevestiging van ontvangst of een mededeling dat ontvanger de inhoud voor kennisgeving heeft aangenomen. Schrijvers van condoleancebrieven moeten te allen tijde worden bedankt, en niet per e-mail. Dat verdienen zij, omdat zij de moeite hebben genomen ervoor te gaan zitten en iets persoonlijks op te schrijven ter ondersteuning van de nabestaanden. Tezeer overkomen zijn door rouw is geen excuus om de regel 'op een aardig gebaar volgt verplicht een bedankje' aan je laars te lappen. Er kunnen enige weken overheen gaan, maar binnen een maand of twee moet er toch echt worden teruggeschreven. Het voorgedrukte kaartje ('Met dankzegging voor uw deelneming') dat standaard wordt rondgestuurd aan de honderden begrafenisbezoekers en rouwadvertentiezetters is voor een condoleancebriefschrijver eigenlijk te schraal. Stuurt de nabestaande toch zo'n kaartje, dan dient hij/zij er enige handgeschreven persoonlijke woorden aan toe te voegen.

Beste Beatrijs,

Jaarlijks geven wij onze kinderen en kleinkinderen naast hun verjaarscadeautje een geldbedragje. Inmiddels komt dat per jaar neer op ongeveer 1000 euro. Ja, wij kunnen dat wel missen. Maar: onze kinderen verdienen meer dan onze pensioeninkomsten en de kleinkinderen leven nogal royaal. Dus krijgen wij twijfels. De kerst nadert weer en wij dubben. Het contact met ons kroost is overigens uitstekend. Wat vindt u?

Suikeroma en -opa

Beste Suikeroma,

U schetst een tamelijk overbodige overheveling van gelden. Ik weet niet hoeveel kinderen en kleinkinderen u hebt, maar stel vijf kinderen, tien kleinkinderen (En hoe zit het met de schoonkinderen? Krijgen die ook wat?), dan komt dat op 50 euro per familielid per jaar. Een rijkelijke bedeling. Ik raad u: houd op met verjaarscadeautjes voor uw kinderen en schoonkinderen, tenzij ze een feestje geven waar u ook heen gaat -dan moet het wél- en stuur in plaats daarvan een leuke kaart of bel ze op. Volwassenen zitten echt niet meer om verjaardagscadeautjes te springen, zeker niet als ze zoveel verdienen als u zegt. Kerstcadeautjes kunt u ook maar beter afschaffen. Dat is hoe dan ook een beetje een onzintraditie in Nederland. Wij vieren Sinterklaas en dat doen we in huiselijke kring en Sinterklaas werkt niet met de posterijen. Stuur de kleinkinderen wél een verjaardagscadeautje. Dat vinden kinderen leuk (ze moeten wel bedankbriefjes terugsturen). Vanaf hun elfde verjaardag houdt u op met de cadeautjes. Voor die leeftijd valt in speelgoedwinkels toch niets meer te vinden en dan gaat u over op een geldgift. 15 euro per kleinkind is een mooi bedrag waar kleinkinderen altijd blij mee zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden