Moderne manieren 05/01/08

Beste Beatrijs,De laatste tijd heb ik nogal eens meegemaakt dat mensen (privé en op het werk) buiten mijn medeweten een aan hen gerichte persoonlijk e-mail van mij doorsturen naar een ander. Dat merk ik dan als die ander mij aanspreekt op de inhoud van mijn mailtje. Ik vind dat erg onplezierig.

Het lijkt me logisch als de eerste ontvanger mij toestemming zou vragen voor doorzending, of althans mij dit zou mededelen. Je kopieert toch ook niet een brief om die naar allerlei anderen door te sturen? Als ik wil dat anderen op de hoogte zijn van mijn overpeinzingen, kan ik er zelf wel een rondzend-e-mail van maken.

Omdat het zoveel gebeurt, vraag ik me af of ik me hier ten onrechte aan stoor. Hoe staat de etiquette tegenover het doorsturen van e-mails?

Beste Eén ontvanger is,

Inderdaad, mensen zouden geen mailtjes moeten doorsturen, zeker geen persoonlijke. Toch gebeurt het. In het zakelijke verkeer is daar ook weinig op tegen. De doorgestuurde e-mail kan collega’s snel en efficiënt ergens over informeren. Bij persoonlijke e-mails tussen vrienden zou u erop moeten kunnen vertrouwen dat uw vrienden de verleiding van de forward-knop weerstaan. Maar telkens weer leert de praktijk dat ze dat niet kunnen. De slotsom luidt dat e-mailprivacy een mooi concept is, maar niet levensvatbaar. Daarom raad ik u aan niet te mailen als u iets vertrouwelijks hebt mede te delen. Gewoon niet doen. Want uw correspondenten sturen het net zo makkelijk door en spelen dan de verbaasde onschuld als u protesteert (’O, ik wist niet dat je daar moeilijk over zou doen, sorry, hoor!’).

Grijp de telefoon, vraag belet, spreek onder vier ogen. Men zal de dingen blijven doorvertellen, maar het herhalen van gesproken woorden kan minder kwaad dan het repeteergeweer van de forward-knop, al was het maar omdat gesproken woorden altijd kunnen worden ontkend.

Beste Beatrijs,

25 jaar geleden kwamen wij met een jong gezin te wonen in een nieuwbouwwijk. Nu zijn de kinderen de deur uit. Zo ook bij andere gezinnen die hier al lang wonen. De laatste tijd zijn er verschillende oudgedienden verhuisd. Dat speet me. Mijn man en ik wonen hier nog steeds met plezier en wij hebben geen wens om te gaan verhuizen. En toch steekt het als de mensen die verhuizen zeggen: ’Ik ben hier uitgekeken, ik ken elke steen’. Een van de achterblijvers zei laatst tegen me: ’Ik ga me haast een loser voelen.’ Soms krijg ik ook zo’n gevoel. Alsof er op ons wordt neergekeken, omdat wij blijven. Ik weet dat het onzin is, maar waarom zit het me dan dwars?

Beste In de steek,

U proeft triomfalisme in de woorden van de vertrekkers. Zij zeggen: ’Ik heb het hier langzamerhand wel gezien’. Daarmee impliceren ze dat het in het leven gaat om het beleven van steeds weer nieuwe avonturen (op zichzelf een dubieuze stelling). En vervolgens vat u hun uitspraak op als ’wie niet verhuist is een sufkop’. Maar dat hoeven ze niet zo te bedoelen – dat is uw interpretatie. Mensen die een verhuisbeslissing hebben genomen zijn geneigd die in een dynamisch licht te zetten om zichzelf te rechtvaardigen. Het woord ’uitdaging’ is nooit ver weg op zo’n moment. Wie weet zien ze er stiekem best een beetje tegenop om te vertrekken, maar dat zullen ze niet snel toegeven. Ze maken liever een energieke indruk door aandacht te vestigen op alle nieuwe horizonten die ze gaan verkennen. U moet niet te veel betekenis hechten aan hun woorden. De mensen zeggen maar wat. Of ze wel of niet branden van waarachtig verhuisverlangen is voor u niet eens relevant. U hebt het naar uw zin in uw huis en in uw omgeving. Hoe kan iemand die ergens met plezier woont een loser zijn? Die is een geluksvogel! Die heeft bereikt waar al die verhuizers naar op zoek zijn, maar waarvan het nog maar de vraag is of ze dat in hun nieuwe omgeving zullen aantreffen.

Beste Beatrijs,

Enige tijd geleden heb ik van mijn vriend een prachtige ring gekregen. Ik draag deze aan de ringvinger van mijn linkerhand. Ik ben katholiek en katholieken dragen hun verlovingsring doorgaans rechts. Ik wil niet dat mensen de ring aanzien voor een verlovingsring en draag hem nu dus maar aan de ’trouwkant’. Is dat eigenlijk wel correct? Wat zijn de regels rond het geven van ringen en aan welke hand draag ik hem dan? Behoort een dame wel een ring aan te nemen die geen verlovingsring is?

Verder ben ik geïnteresseerd in zegelringen. Draagt men die nu aan de pink of aan de ringvinger en aan welke hand is dat gepast? Ik hoorde dat de vorm en kleur van de ring ook iets zeggen over de burgerlijke status van een dame. Kunt u mij daar meer over vertellen?

Beste Hoe zit het met,

Het spijt me, maar ik heb de etiquetteregels betreffende verlovings- en trouwringen niet paraat. Die zijn ook niet verschrikkelijk belangrijk, omdat in brede lagen van de bevolking de betekenissen van deze signalen allang niet meer worden begrepen, laat staan toegepast. De mensen doen maar raak: ze dragen géén ring terwijl ze wel getrouwd zijn, ze dragen wel een ring terwijl ze niet getrouwd zijn, sommigen links, anderen rechts, ze dragen ringen aan ongebruikelijke vingers – al slaan ze de ring bij wijze van piercing door hun neus, ik vind alles best. Verder staat het iedereen vrij om een geliefde bij wat voor gelegenheid dan ook een mooie ring te geven. Ik zal de laatste zijn om de huidige vrijgevochtenheid inzake ringen aan regelgeving te onderwerpen. Ook op het deelgebied van de zegelring moet ik mijn diepgaande onkunde bekennen.

Wie wel alles afweet van ringensymboliek door de eeuwen heen en de bijbehorende etiquette naar gelang verschillende zuilen en standen, is historica Reinildis van Ditzhuyzen. In haar boek ’Hoe hoort het eigenlijk?’ (een modernisering van Amy Groskamp-ten Have’s klassieker uit de jaren dertig) gaat zij met veel kennis van zaken en op z’n tijd een knipoog in op allerlei etiquettekwesties, waaronder ook de voorschriften omtrent verlovings-, trouw- en zegelringen. Ik kan haar wetenswaardigheden hier wel gaan zitten overschrijven, maar ik verwijs u liever naar de boekwinkel voor dit onvolprezen standaardwerk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden