Moderne manieren 03/03/07

Beste Beatrijs,al jaren kom ik (meisje van 18) ieder jaar vanaf april tot september op een vaste camping. Sinds mijn tiende ben ik bevriend met vier meiden die daar ook komen.

Het ging altijd supergoed en ik beschouwde ze als mijn beste vriendinnen.

Ruim een jaar geleden ben ik gelovig geworden en ben ik behoorlijk veranderd. Ik heb nu het gevoel dat ik niets meer met deze meiden gemeen heb. Ik heb het een hele tijd geprobeerd, in de hoop dat het gevoel terug zou komen, maar het wordt alleen maar erger.

Ze hebben onderhand wel door dat alles vóór de vriendschap met hen komt en dat ik weinig of geen tijd aan ze besteed in de winterperiode (de periode zonder camping). Ik verzin constant smoezen als ze me ergens voor vragen, een feestje of verjaardag. Ze voelen zich achtergesteld en dat kan ik goed begrijpen.

Ik weet nu zeker dat ik de vriendschap wil beëindigen. Het knaagt aan me. Iedere dag denk ik eraan. Maar hoe moet ik hen duidelijk maken dat ik hen niet meer beschouw als mijn vriendinnen? Ik wil geen ruzie met hen, wat moet ik doen?

Gelovig geworden

Beste Gelovig,

Ik raad zelden aan om een vriendschap officieel te beëindigen, maar deze situatie vraagt erom: schrijf je vriendinnen een brief (een rondschrijven, dus dezelfde brief aan allemaal), waarin je uitlegt wat er aan de hand is. Zeg precies waar het op staat, namelijk dat je tot je spijt niet langer door kunt gaan met de vriendschap zoals die er de laatste jaren uitzag.

Je legt uit dat je gelovig bent geworden en dat het geloof op dit moment allesoverheersend is in je leven. Er is in je hoofd gewoon geen ruimte voor het soort dingen die jij en je vriendinnen samen deden of bespraken.

Schrijf erbij dat het niet de schuld van hen is, maar dat het aan jezelf ligt. Schrijf dat je in zekere zin een ander persoon bent geworden, iemand die heel anders in elkaar zit dan een paar jaar geleden, en dat je de vriendschap niet kunt voortzetten alsof er niets is gebeurd. Schrijf erbij dat het je spijt en dat je aan ieder van hen de beste herinneringen bewaart. Spreek de hoop uit dat ze je het niet kwalijk zullen nemen en wens hen het allerbeste toe.

Als je een eerlijke en tegelijk spijtige brief schrijft (je moet het niet te lang maken, maar je moet er wel even voor gaan zitten om het goed te formuleren), dan begrijpen ze het wel en zullen ze het wel best vinden. Om de knoop definitief door te hakken lijkt het me verder verstandig om niet meer terug te keren naar die camping.

Beste Beatrijs,

Onlangs was de moeder van een collega van mij overleden. Toen deze collega na een moeilijke tijd weer op het werk verscheen, werd zij door de anderen gecondoleerd met het verlies. Velen gaven hierbij een hand, pakten beide handen vast of omhelsden haar even.

Wat mij verbaasde was dat sommige collega’s haar ook drie zoenen gaven. Er wordt bij ons op het werk veel gezoend, bij verjaardagen en Nieuwjaar, maar wordt het een trend om dit ook te doen om iemand te condoleren? Het ’van harte gecondoleerd’ gaat mij dan wat te veel op het ’van harte gefeliciteerd’ lijken.

Feestelijk condoleren

Beste Feestelijk,

Nee, het condoleren van collega’s op het werk hoort niet met drie keer zoenen gepaard te gaan. Behalve als het om heel goede vrienden gaat. Maar die goede vrienden zijn misschien al op de begrafenis geweest of hebben hun collega-vriendin al eerder persoonlijk gesproken. Dus dan hoeft dat zoenen op het werk ook niet meer.

Het beste is als de collega’s al eerder gereageerd hebben, namelijk met het sturen van een condoleancekaartje in de dagen volgend op het overlijden. Dan hoeven er, wanneer de getroffene weer terug op het werk verschijnt, geen te late condoleancerituelen meer te worden afgewerkt. Vanzelfsprekend kunnen collega’s alsnog iets aardigs/ondersteunends zeggen, maar in de non-verbale sfeer volstaat op dat moment een simpele handdruk – tegelijk bedoeld als medeleven en als verwelkoming terug op het werk.

Beste Beatrijs,

Ik woon in een studentenhuis met vijf andere studenten. Er is na mijn komst nogal wat doorstroom geweest, waardoor ik nu het langste hier woon. Qua woongenot valt er weinig te klagen in het huis, maar er ontstaan soms onderlinge irritaties over betrekkelijk kleine dingen. Het gezeur is erger dan de oorzaak zelf.

Nu wil het geval dat ik met iedereen in huis goed overweg kan. Omdat ik ook ’huisoudste’ ben, komt de een bij mij over de ander klagen en andersom. Ik sus dat dan of los dat op. Ik voel me hier niet echt integer bij. Het voelt alsof ik over mijn huisgenoten roddel als er iemand komt klagen. Maar als ik ongezouten mijn mening over alle kwesties zou geven, verdwijnt misschien wel het broodnodige probleemoplossend vermogen in huis en komt er echt heibel.

Ik heb al eens voorgesteld bij elkaar te gaan zitten om alle irritaties op tafel te gooien, maar twee huisgenoten willen daar niet aan. Hoe kan ik me het best opstellen?

Tussen de vuren in

Beste Tussen de vuren,

Als huisoudste kunt u met iedereen goed overweg en kunt u conflicten bezweren. Dat is prachtig! Blijkbaar beschikt u over het soort persoonlijkheid waardoor anderen vertrouwen in u stellen. Zelf zou u liever zien dat dingen in de groep werden besproken, omdat u zich niet integer voelt bij dit bemiddelingswerk (want dat is eigenlijk wat u doet).

Ik zou u/jullie sterk afraden om irritaties op een plenaire huisvergadering door te gaan nemen. Daar komt pas echte ruzie van.

Hebt u nooit iets gelezen over de mislukking van communes in de jaren zeventig? Het bespreken van kleine irritaties leidt tot grootscheepse woede en eeuwige wrok! Doe het niet!

Voel u niet bezwaard over het feit dat u niet integer zou zijn. Dat bent u wel. U probeert een dreigend conflict af te wenden. U luistert naar de een, u luistert naar de ander, en u brieft geen emotionele explosies door, maar u houdt het zakelijk.

Zolang u niets doorvertelt waarvan u weet dat de ander het onaangenaam zou vinden als u het doorvertelt (en het is niet moeilijk te bedenken welke dingen strikt privé zijn en welke niet), bent u volmaakt integer bezig.

Wees blij met uw leiderschapskwaliteiten (want die hebt u zo te zien) en zet het goede werk voort. Niet alleen gaat het goed zoals het gaat, maar deze manier van conflicthantering is ook verreweg het efficiëntst – veel efficiënter dan het ’We gaan met ons allen om de tafel zitten en eens lekker onze grieven spuien’-model.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden