Moderene manieren

Beste Beatrijs,

In eerste instantie praat ik mee, knik eens wat, wil zo'n dame op leeftijd ook niet voor haar hoofd stoten. De vijfde keer kreeg ik er iets meer moeite mee en de tiende keer stond ik op ontploffen. Ik moet voortdurend hetzelfde verhaal aanhoren over de boom, die in haar ogen wegmoet. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat dat niet kan in verband met beschermd stadsgezicht, maar ze blijft doorgaan. Mijn vriend zegt: gewoon negeren, maak je niet druk. Maar ik maak me wel druk en vind bovendien dat ik haar niet serieus neem, als ik met haar meepraat. Eigenlijk wil ik misschien wel eens goed uit mijn slof schieten, als ik heel eerlijk ben. Maar kan dat bij een 87-jarige mevrouw?

Hou me vast of ik bega een ongeluk

Beste Hou me vast,

Het valt sterk af te raden uit uw slof te schieten tegenover een 87-jarige buurvrouw (dat geldt trouwens voor willekeurig welke buur). Dat is altijd het begin van een hoop ellende. U schrijft dat deze buurvrouw nog buitengewoon kwiek is. Dat mag zo zijn in fysiek opzicht, in geestelijk opzicht heb ik toch mijn twijfels, als zij voor de tiende keer bij u met hetzelfde boodschap aankomt. Ze zou wel eens dementer kunnen zijn dan ze eruitziet, en dan heeft afstraffen al helemaal geen zin. Als ze er weer over begint, moet u niet meer met haar meepraten, maar een kapotte grammofoonplaat opzetten. U herhaalt steeds op een vriendelijke en rustige manier dat u het vreselijk jammer voor haar vindt, maar dat die boom daar toch blijft staan. U hoeft niet eens meer uit te weiden over de redenen waaróm de boom blijft.

Bij wijze van tegemoetkoming kunt u haar wel aanbieden om op het einde van de herfst te helpen met bladeren opruimen in haar tuin. Voor een oude vrouw is dat toch een zware klus, en u als jong persoon, tevens verantwoordelijk eikenboombezitter, bent natuurlijk graag bereid haar de helpende hand te reiken.

Beste Beatrijs,

Mijn schoonouders zijn binnenkort 40 jaar getrouwd. Nu verwachten zij dat wij (de kinderen) een corsage regelen voor het dinertje dat zij ter ere van dit jubileum geven. Is dat inderdaad gebruikelijk?

Wie zet wie in de bloemetjes?

Beste Wie zet wie,

Uw vraag klinkt een beetje alsof het regelen van corsages net het laatste is waar u zin in hebt. U moet zich erop voorbereiden dat er nog wel meer van u verwacht wordt. Veertig jaar huwelijk is niet niks. De jubilarissen rekenen erop enigszins in het zonnetje te worden gezet. Er zal een cadeau moeten worden aangeboden; een of meer kinderen zullen een toespraak moeten houden of een grappige sketch opvoeren of een lied zingen; misschien is er een kleinkind dat ook iets over het voetlicht kan brengen.

Het organiseren van corsages is in dit licht een fluitje van een cent. Als uw vraag financieel van aard is (dus: wie betaalt de corsages voor de familieleden?), dan is het antwoord dat deze kosten voor rekening van de schoonouders komen. Zij betalen ook voor het diner en voor het bloemstuk dat eventueel op tafel staat. Doorgaans betalen gasten niet voor versieringen, tenzij dit van tevoren zo is afgesproken.

Beste Beatrijs,

Onlangs was ik met een vrouwelijke collega, laat ik haar Jannie noemen, in Londen. We hadden allerlei afspraken voor ons werk, maar gelukkig was er tussendoor genoeg tijd om ook wat galerieën en musea aan te doen. Het was een geslaagde en gezellige trip, waarin Jannie zich als de leider ontpopte. Al wandelend door London wurmde Jannie zich op de soms overvolle trottoirs steeds aan mijn linkerzijde, terwijl ik zo opgevoed ben dat ik de vrouw altijd rechts laat lopen. We raakten beiden gedesoriënteerd in de menigte. Het automatisme om mij rechts te laten lopen was Jannie in die dagen niet af te leren, temeer daar ze betwijfelde of ik wel juist geïnformeerd was over de etiquette op dit gebied.

Wel, dat liet ik me niet aanleunen. Mijn moeder is een dochter van 'Anthonia Margaretha', die in het begin van de vorige eeuw het klassieke handboek Vormen en Manieren schreef over 'de eisschen der wellevendheid voor het christelijk huisgezin'. Zelfs Geert Mak refereert aan dit standaardwerk in 'De eeuw van mijn vader' en in die geest ben ik door mijn moeder (tot vervelens toe) opgevoed.

De man van Jannie haalde haar na terugkeer in Nederland op van de trein. Ik zag ze gearmd weglopen, hij liep rechts... Is Jannie overge emancipeerd of ben ik ouderwets opgevoed? Wat vindt U?

Gentleman tot de laatste snik

Beste Gentleman,

Weet u, ik kan de regels hiervoor nooit onthouden. Volgens uw grootmoeder moet een vrouw rechts van de man lopen, bij wijze van ereplaats. Ik zocht het net voor de zoveelste keer op in 'Hoe hoort het eigenlijk?' (oorspronkelijk van Amy Groskamp-ten Have, een paar jaar geleden herzien door Reinildis van Ditzhuyzen) en daar staat dat een vrouw rechts van de man loopt, behalve in geval van een echtpaar, want dan loopt ze links.

De deskundigen zijn het er kennelijk niet over eens en de regels zijn arbitrair. Als je ergens mee opgevoed bent, ben je geneigd te denken dat dit de enig juiste manier is. Maar in zo'n geval van links of rechts lopen kun je ook besluiten om maar te doen zoals het uitkomt. Als de vrouw links loopt, heeft de man zijn rechterarm vrij om de een of andere aanvaller onmiddellijk af te weren - daar is ook iets voor te zeggen.

Kortom, ik denk dat deze regel (van rechts lopende vrouwen) in de loop van de tijd onder een dikke laag stof terecht is gekomen en dat ie daar maar beter kan blijven liggen. Niemand weet nog hoe het zit en nog minder mensen zijn geneigd zich hier iets van aantetrekken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden