Mode is niet oppervlakkig, maar Narinx' boek wel

Cécile Narinx, hoofdredacteur van Elle,wil laten zien dat mode een zaak is om serieus te nemen. Waarom wauwelt ze in haar boek dan onbetrouwbare bronnen na? Zolang ze uit eigen ervaringen put, is ze amusant, dat wel.

Als je een vooraanstaande functie in het modeveld hebt en je voortdurend moet opboksen tegen het vooroordeel dat mode oppervlakkig zou zijn, is het logisch dat je dat beeld wilt bijstellen. Cécile Narinx, hoofdredacteur van de Nederlandse Elle, ziet zichzelf als 'een verwoed apostel van de mode' en schreef het boek 'Geluk is een jurk'. Zij is ervan overtuigd dat je kleding je levensverhaal vertelt. Meer nog dan je boekenkast en je platencollectie. Kleren zijn volgens haar 'proeven van bekwaamheid', en 'in een knappe jurk of een perfect zittend pak zit minstens zo veel talent, liefde, ambacht, vakmanschap en techniek als in een mooie cd, in je lievelingsboek of in een sterrengerecht'. Daarom zou kleding 'net zo min dom of oppervlakkig zijn als boeken en platen en restaurants'.

Bij de boekpresentatie meldde Narinx dat ze gekozen heeft voor "een bundeling van van alles. Een deel is bestaand werk dat al in Elle heeft gestaan, het zijn interviews, essays, opinies, editorials (columns) en odes aan mode-iconen." Dat zijn zowel mensen als belangrijk geachte kledingstukken zoals het Chanel-jasje, de smoking en de little black dress, een zwart jurkje, geschikt voor alle gelegenheden dat iedereen in de kast zou moeten hebben hangen.

Narinx heeft een zeer vlotte pen. Met vaart loods ze de lezer langs interessante ontmoetingen en interviews met modegrootheden, shows, pas-sessies, aankopen en party's. Op luchtige toon krijgen we een realistisch, informatief en soms hilarisch inkijkje. Bijvoorbeeld hoe Karl Lagerfeld een cohort modejournalisten uren op hem liet wachten voor een diner. Ze werden verwacht om acht uur. "Om half tien is Karl er niet. Om kwart voor tien is Karl er niet. Om tien uur is Karl er nog steeds niet. Er wordt besloten dat de gasten aan tafel mogen - voor de dodelijk vermoeide en compleet gejetlagde gasten uit Canada, Dubai en Korea een opluchting." Uiteindelijk verschijnt de modekoning "om fluks door te lopen naar een volgend terras, volstrekt uit het zicht, en daar de rest van de avond te blijven."

Zolang Narinx uit eigen ervaringen put weet zij te boeien en worden er leuke tipjes van de sluier opgelicht. Daarnaast biedt ze af en toe achtergrondinformatie door diverse benamingen van schoenen of begrippen als 'mode', 'confectie' en 'vintage' toe te lichten. Zodra ze echter meent ons op een modegeschiedenislesje te moeten trakteren gaat het mis.

Er is niets tegen het op een populaire manier brengen van informatie maar die kan niet serieus worden genomen als die wemelt van de onjuistheden. De achterin het boek opgenomen bronnenlijst getuigt van weinig diepgang en dat is jammer, zeker als je als missie hebt om mode te promoten als een niet oppervlakkig fenomeen.

Er is de laatste jaren een stortvloed aan degelijke en makkelijk toegankelijke modeliteratuur verschenen. Daarom is het extra pijnlijk te moeten constateren dat Narinx schaamteloos informatie van onder meer het onbetrouwbare Wikipedia als basis gebruikt. Zonder bronvermelding. Internetbronnen blijken regelmatig malafide te zijn en Narinx zou er als doorgewinterde journaliste toch voor moeten waken kletspraat voor waar over te nemen. Haar bijdrage over bijvoorbeeld the little black dress, is een opeenstapeling van pertinente onzin. Dat is stuitend. Ze wauwelt Wikipedia na dat zwart aan het begin van de 20ste eeuw was 'voorbehouden aan dienend personeel omdat het niet zo besmettelijk was bij het doen van smerig werk' en dat modieuze dames daarom juist lichte stoffen zouden dragen. Ze komt niet op het idee dat de dienstbode doorgaans een onberispelijk wit gesteven schort over haar statige zwarte japon droeg en dat zij in deze deftige, representatieve, outfit juist de gasten kon ontvangen. Bij het vuile werk kwamen makkelijk wasbare, vaak lichtgekleurde, outfits van pas. Zwart is door alle eeuwen heen altijd een luxekleur geweest omdat het een tijdrovend en kostbaar verfproces vraagt. Door zwart te dragen hielpen dienstbodes de status van hun werkgeefsters hoog houden en ook de chique dames zelf vertoonden zich regelmatig in modieus zwart. En heus niet alleen in periodes van rouw.

Ook bij haar toelichting op het begrip haute couture neemt ze klakkeloos het eisenlijstje waaraan een couturier officieel moet voldoen om zich zo te mogen noemen, over van Wikipedia. Op de originele eisenlijst van de franse couture federatie staan echter andere gegevens. Het handjevol couturiers dat daaraan momenteel nog kan voldoen is al jaren veel minder invloedrijk dan de talloze pret-à-porter-ontwerpers waaraan door dezelfde federatie veel minder hoge eisen worden gesteld. Probleempje: beide officiële eisenlijsten staan niet op internet en de federatie loopt er niet bepaald mee te koop. Het kost dus wat moeite om die informatie te pakken te krijgen; en die heeft Narinx zich kennelijk niet getroost.

Of na lezing van dit boek mode door het grote publiek serieuzer zal worden genomen valt te betwijfelen. Maar als een vlotjes weg te lezen aardig tussendoortje is het geschikt.

Cécile Narinx, 'Geluk is een jurk, de modewereld van binnenuit', Amsterdam, 2012. Uitgeverij Bertram + de Leeuw. ISBN: 9789461560728. 18,95 euro.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden