Modder kon Juliana niet deren

Na de watersnoodramp in 1953 bezocht Juliana de getroffen gebieden. In de herinnering van de Platenaars, de inwoners van Ooltgensplaat, leeft ze voort als hun gemeenschappelijke moeder

OOLTGENSPLAAT - De Voorstraat in Ooltgensplaat op Goeree Overflakkee (Z-H) ziet er idyllisch uit. Tussen de kerk en het haventje staan opvallend veel panden te koop, met als mooiste het eeuwenoude voormalige gemeentehuis. Op 21 juni 1953, na de watersnoodramp, ging koningin Juliana hier naar binnen om met een kop koffie op verhaal te komen. Ze had net een emotionele tocht door de nog steeds aanwezige modder achter de rug.

Op de maandag na de rampnacht, van zaterdag 31 januari op zondag 1 februari 1953, werden Catharine Donkersloot en haar twee zoontjes van de piepkleine zolder in hun woning aan de Kerksingel gered. Een van de redders was haar eigen man die, nog voordat de dijk doorbrak, als hulpverlener was opgeroepen. Na enkele maanden opvang in Rotterdam en Delft keerde het gezin terug. Niet veel later bezocht koningin Juliana het dorp.

Enthousiast begroet door de teruggekeerde Platenaars werd de koningin door het gemeentebestuur rondgeleid in het verwoeste dorp. ,,Ik zie haar nog zo voor me. Ze liep naast de burgemeester de Voorstraat in. Die glans in haar ogen vergeet ik nooit''. Catharina (Rien) Donkersloot, 88 jaar, woont nu in Ebbe en Vloed, het verzorgingstehuis in het naburige Oude Tonge. Zij vertelt: ,,Iedereen ging naar de koningin kijken. Ik was met een vriendin, die op de Kaai woonde. Zij had net een baby gekregen. We bleven naar haar zwaaien. Het was geweldig''.

De ramp was verschrikkelijk. ,,Wij woonden met ons gezin in een klein slopje. Een kamer en een klompenhok. Van vijf huisjes hebben ze er later drie gemaakt. Toen de dijk brak ben ik met de kinderen naar boven gevlucht. Op bed hebben we zitten afwachten. Opeens kwam mijn naaikist heel wonderlijk aandobberen. Van een roze deken heb ik een wollen broek voor mijn kleinste kind gemaakt. Dan die vlucht door het raam; de tocht in het bootje; die mevrouw die mij aan een vlaggenstok een kinderjasje aanreikte. Ik kan uren vertellen...''

Bij terugkeer bleek het dorp overdekt met modder en in de Voorstaat was een groot gat geslagen. Toen koningin Juliana tijdens haar latere bezoek het gat zag, sloeg ze de handen voor haar ogen. ,,Ik zie ze nog zo de Kaai opkomen. Vol hartelijkheid en liefde. Wij beschouwden ze niet als de koningin, maar als ons moeder, doordat ze zo meeleefde. Ze maakte een bepaald handgebaar om ons te laten zien hoe erg ze het vond''.

Juliana luisterde geduldig naar de Platenaars. ,,Ze wilde precies weten wat we hadden meegemaakt. Ik denk dat ze zich wilde inleven. Ze heeft ons echt getroost. Dat zal ik in haar altijd blijven waarderen. Ik ben dankbaar dat ze zo rustig is heengegaan. Dat verdiende ze. Ze zag niemand graag lijden''.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden