Tuin in de Eifel

Mocht u in de Eifel iets overkomen, ga nóóit naar het ziekenhuis van Bitburg

Gerbrand Bakker Beeld Maartje Geels

In Nimshuscheid wonen mensen die een hond hebben, maar ook met vakantie willen naar Griekenland. Dus Christa had gezegd dat ik misschien wel op die hond wilde passen.

We gingen er op bezoek zodat ik de hond kon leren kennen. Simba, een jonge golden retriever. Kort nadat ik door het tuinhek was gegaan, had Simba wel zin mij te bijten. “Dat moet je niet doen, Simba”, zei ik tegen hem. “Anders kom je niet bij mij logeren.”

Later kwam alles goed en besefte ik dat ik me veel te snel naar de hond voorover had gebogen om hem te aaien. Simba heeft een dekentje. Daar bijt hij in, ook als hij half in slaap valt en dat ziet er erg grappig uit. 

Ik had gedacht dat we even op en neer zouden gaan, het was rond zessen. Ik had niet gegeten. Naarmate de avond vorderde –we zaten buiten, het was mooi weer – kwamen er steeds meer buren bij. Ik vroeg aan Ortsbürgermeister Harald of hij mij een betonmat van 1,50 bij 1,80 meter kon leveren, voor mijn leipeer. Dat kon hij. Toen pas dacht Christa aan wat ze me de hele tijd al had willen zeggen. “Weet je wie er ook dood is?” vroeg ze. “Nee”, zei ik. “Klaus Tilkes.” 

Ach, nee, Klaus Tilkes. De stoker van de Nattenheimermühle. Hij was al een week of twee eerder overleden, na een kleine, onbeduidende ingreep in het ziekenhuis in Bitburg. Toen hij thuiskwam, kreeg hij ’s nachts trombose. Dat deed me nou echt wat. Wie er ook op bezoek kwam, we gingen naar de Obstbrennerei. Klaus was een heel goeie stoker, alle wanden van de gang naar het verkooplokaal hangen vol met oorkondes van gouden of zilveren medailles. Een klein, potig mannetje, stevige benen, meestal in een korte broek, sandalen aan zijn voeten.

Meeproeven

Klaus maakte de heerlijkste likeuren, van pruimen, sleedoornbessen, peren. De attractie was dat hij altijd zelf meeproefde, het was elke keer alsof hij zijn eigen producten voor het eerst proefde. Slechts één keer heeft hij me iets ondrinkbaars voorgezet: melklikeur. Zelf keek hij tijdens het proeven ervan ook wat kritisch.

Soms had Klaus een gewonde neus of een kapotte knie en op een keer vroeg ik aan zijn vrouw wat zij daar nou van vond, dat haar man zo de hele dag door meeproefde met de bezoekers. Dat was een heel impertinente vraag, waar ik me nu ik het opschrijf weer voor schaam. Ik zie haar gezicht van toen nog voor me. Klaus was een ontzettend sympathieke, opgewekte man. Die er ook nog eens tien jaar jonger uitzag. Op de website van de Trierischer Volksfreund vond ik de rouwadvertenties terug, hij is 72 geworden. 

“Das bedauert mich wirklich”, zei ik tegen Christa. We kregen nog een Bitburger voorgezet. Voor alle lezers van deze column: mocht u in de Eifel iets overkomen, ga nóóit naar het ziekenhuis van Bitburg. Smeek de ambulancemedewerkers desnoods u naar Prüm of Wittlich te vervoeren.

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden