Missieland?

De geleerde van 80 zag al binnen drie minuten dat de zondagavond door Wim Kayzer geinterviewde, zich filosoof noemende Daniel C. Dennett geen filosoof was. Conform zijn waarneming zette hij het toestel af. Ik had nog wel even willen kijken. Vooral omdat ik Kayzers vorige gesprekspartner Rupert Sheldrake, met zijn idee van morphic resonance, nog niet vergeten was. Maar met liefde slikte ik die paar milligram ongeduld in, die zo alom tegenwoordig en zo wederzijds tot het menselijk verkeer hoort en die achteraf zo vaak omgetoverd wordt in zijn tegendeel.

Ook nu bij een aandachtig opengemaakte fles Cote du Rhone vertelde mijn Amsterdamse geleerde gastheer mij naast visies op de actualiteit het verhaal langs welke wegen en duwtjes van het toeval hij tot zijn speciale vakgebied gekomen was: een denker, nog vroeger dan Augustinus.

Bijzonder boeide me dat de manuscripten waarop hij in Rome, Parijs, Venetie zijn onderzoek deed, dateerden van nog maar goed een eeuw na de dood van die denker. Ze reikten dus tot rond 500, tot in de Antieke wereld, geschreven in een prachtige unciaal, zevenhjonderd jaar voor de gothische letter ook maar begon. Zo'n sprong terug in de tijd op zondagavond!

Al voor negenen sta ik de volgende morgen op de halte voor het Concertgebouw. Een stoere, kalende veertiger leest Trouw, stevig vastgehouden in de storm die om de hoek jaagt. Een iets minder diepe tijdsprong: de krant van maandag.

Na het instappen vouwt de man hem open. Hij zit drie banken verder. Ik kan alleen de kop lezen: Nationale Gebedsdag vertolkt 'beweging die in stilte groeit'. Een mooi bijschrift voor al deze onbekenden om mij heen. Half kan ik nog een kop ontwaren: ...is een missieland. Welk land? De vele donkere mensen om mij heen zullen niet bedoeld zijn. De dienst na de Bijlmerramp liet zien hoeveel geloof juist bij hen ademt en vorm krijgt.

Als ik naar buiten kijk, blijk ik in de verkeerde tram te zitten. Sarphartiestraat gaat niet naar Amstel. Toch had ik de bestuurder gevraagd hoeveel strippen het naar Amstel was. Hij had dat niet kunnen horen? Een paar milligram ergernis. Die verdwijnt als ik hem vraag: wat nu? Een dertiger met een donkere vijfdagen baard gaat hij, om 9 uur en met de regen tegen de ruiten en een tram in zijn handen, even helemaal op in een particulier die naar Amstel wil. Alleen dit zou zo'n maandag al onvergetelijk kunnen maken.

Ik sta in de Wibautstraat. Had ik kunnen weten. Dus is het eerste woord dat ik lees. Het hoge opschrift TROUW op het gebouw zelf. Tweede ontmoeting al die morgen dus met de krant. Ook mensen die de weg wijzen zijn niet te ontlopen. Als ik niet meteen de gelezen metro-halte ontdek, vraag ik het aan zo'n echt Amsterdamse jonge vrouw die me passeert op weg naar haar werk.

Ze blijkt alleen Engels te spreken. Weet toch de metro-ingang. Die wordt versperd door drie donkerkleurige controleurs die zo stug naar plaatsbewijzen vragen dat ik mij op het perron extra veiliger voel.

Eenmaal ingestapt, vraag ik aan de zwarte reiziger die tegenover me zit, hoeveel haltes het is. Hij spreekt perfect Nederlands, hij wel, en beantwoordt mijn "een prettige dag verder!" zo persoonlijk dat het haast een zegen lijkt.

Op het perron van Amstel, licht en kaal, toont een Arabisch-achtig meisje een profiel zoals je denkt dat alleen in boeken voorkomt en waarvan je na het zien meteen alweer niet meer gelooft dat het bestaat. Maar zo zag die emigrantendochter er uit op Amstel.

Tussen Den Bosch en Dukenburg legde een studente haar zwarte stoffen tas op het tableautje tussen ons dwars over het tijdschrift dat ik er had liggen. Wekte bij mij een paar milligram territorium-wrevel. Geheel terecht slik ik ook die weer in. Niet alleen heeft ze, als ik even later uit mijn boek opkijk, die tas weggehaald, maar wanneer bij het weggaan mijn tas onhandig aan de armleuning blijft haken, glimlacht ze zo gezellig, meelevend en mijn suffigheid eerbiedigend, dat die ene seconde eeuwen Brabants humanisme nog tot voor de gotische letters zelfs, samenvat. Maar misschien zie ik dat alleen wegens de zegen van die zwarte man in de metro.

Thuis lees ik op de kerkpagina de hele kop. Het bedoelde misssieland is Nederland. Wie zal het ontkennen? Maar wel een waarmee ongetwijfeld God graag en eerbiedig in dialoog gaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden