Klein verslag

Misschien moet deze stad ophouden een idylle te zijn

Beeld Wim Boevink

De zon brandt, de wind koelt, de hemel is strakblauw, we beleven goddelijke dagen. De avonden zijn aangenaam fris.

Het gras is geel als stro.
De laatste bloei is uit de rozen geschoten.
De bermen zijn heet.
Water zakt.
In verdroogde dijken springen scheuren.

In verre stadions - lichtjaren uiteen - speelt men voetbal en jaagt golfjes koorts over de planeet. Uit Deense en Colombiaanse krochten van het web stijgen doodsbedreigingen op aan het adres van spelers die niet vanaf elf meter raak schoten. 
Daar diepe verslagenheid, elders extase. België, Engeland. Brazilië. Die in vrolijkheid ontploffende menigtes in Brussel en Antwerpen.

Uit mijn broekzak - ik zit op de fiets - ineens die overslaande stem die 'Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp' roept; per ongeluk in werking gezet. Het is twintig jaar geleden. Zomerse dag, ook toen, in de Heiloose tuin van Toos.
Zelden een elegantere speler gezien.

De Belgen beleven een vergelijkbare sensatie, maar dan één waarbij vijf spelers zijn betrokken, die alle vijf precies het goede doen, de uitgooi van Courtois, de run en pass van De Bruyne, de voorzet van Meunier, de overstap van Lukaku, het binnentikken van Chadli. Weergaloze looplijnen waren daarbij gevolgd.

Voetbal is een lijnenspel.
Voetbal is ruimteverbinding.
Voetbal is een abstract kunstwerk.
Voetbal is oefening, inzicht, schepping.

België won van Japan en dat was misschien ook omdat de Japanners leden aan 'een gebrek aan gestalte', zoals een Belg bij 'Sporza' na afloop zei.

Dat was mooi gezegd, of het klonk mooi in onze oren, zoals ik ook nooit een Nederlandse voetbalcommentator zal horen zeggen dat het spel 'weer rust en sereniteit' kent, zoals zijn Belgische collega deed. Hoeveel mooier nog zou voetbal zijn als het door verfijnde taal werd begeleid.

En Japan. Met hun gebrek aan gestalte. Zeldzaam sterk collectief. Na afloop lieten ze hun kleedkamer blinkend achter, met een dankjewel-briefje. Hun supporters hadden hun afval op de tribunes ingezameld. Zoveel achting voor de openbare ruimte. En hoffelijkheid jegens de gastgever.

Dagen achtereen is de hemelkoepel blauw. Een overvliegend toestel een nietje van zilver.
Kinderen zwemmen in grachten en kanalen, die ooit open riolen waren.
Boven het water oefent een koorddanser, zijn natte lijf glanst in de zon.
In het schaduwrijke parkcafé brengt een serveerster een stuk lemoncheese-cake.
Alles is verrukkelijk.

Misschien moet deze stad ophouden een idylle te zijn, verzucht ik in een tweet.

En om de volmaaktheid af te ronden staat - in smetteloos wit - Roger Federer op de baan. Kreukloze witte bandana om het hoofd. De zen-krijger van het tennis, in zijn eigen tempel.
Tennis is een lijnenspel.
Hij slaat toverballen.
Bij één ervan blijft zijn tegenstander als bevroren op de baseline staan.
Dat is wat schoonheid doet.
Ons sprakeloos maken.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Leer meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden