Column

Misschien is wel niets zo vermoeiend als moderne kunst

Rob SchoutenBeeld Maartje Geels

Ik beloofde laatst met Chinese blik naar het Rijksmuseum te gaan om onze beroemde schilders zonder vooroordeel, maagdelijk te bezichtigen maar om een of andere reden kwam het er niet van. 

In plaats daarvan zette ik de beloofde blik op bij mijn bezoek aan ArtZuid, de openbare beeldententoonstelling bij mij om de hoek, officieel Internationale Sculptuur Biënnale Amsterdam geheten, samengesteld door Rudi Fuchs.

Twee jaar geleden klaagde ik erover dat ik het een wat kinderachtige bedoening vond, met een torenhoog paard, een megalomane uil en een uitvergroot bakje Kentucky Fried Chicken. Ik verbeeld me niet dat iemand naar me geluisterd heeft maar dit jaar is het over het algemeen stukken abstracter. Nu had ik er ook weer wat op aan te merken (het is ook nooit goed of het deugt niet), ik vond het iets te veel paperclip- en legokunst.

Volgens de handleiding gaat het om de invloed van Mondriaan, Dutch Design en De Stijl op de hedendaagse kunst maar daar weet ik als onbezoedelde Chinees natuurlijk niks van. Dus concentreerde ik mij op een meedogenloos hyperrealistisch werk waar ik al een paar keer langsgereden was en dat ik in gedachten de cementmolen ('Shuní mó' in het Chinees) was gaan noemen. Het bestond uit twee delen, een berg cement en even verderop de molen, alles zo te zien op ware grootte. Althans dat dacht ik maar toen ik het van dichtbij ging bekijken bleek het helemaal niet samen te hangen. De berg cement bleek een berg grind, waaruit een kiepbak en een halve trekhaak stak; het heette 'Untitled' en was gemaakt door Leo Vroegindeweij en de cementmolen was vervaardigd door Atelier Van Lieshout en bleek geen cementmolen te zijn maar een 'autocomposter' (Chinees: 'Duféi').

Prima, titelloos kunstwerk en een beeld vervaardigd door een anoniem kunstenaar, beter kun je het niet hebben in een tijd waarin zelfs de laatste der naamlozen, graffitikunstenaar Banksy ontmaskerd lijkt. Weg met alle voorkennis!

Vermoeiend

Vooral de berg grind stelde me echter voor raadsels. Er stond bij dat de kunstenaar 'installaties maakte waarin mogelijke betrekkingen tussen elementen worden onderzocht en tot beelden samengebracht'. Mogelijke betrekkingen tussen elementen? Dat kon zo'n beetje alles behelzen, de eekhoorn en het universum, de invloed van schoorstenen op het menselijk tekort.

Ook Atelier Van Lieshout deed niet aan de stille eenvoud die wij Chinezen, in ons hart calvinisten, zo waarderen, het was volgens de bijsluiter een product in een no-nonsense stijl dat eigentijdse en modieuze onderwerpen ironiseerde. Een modieuze autocomposter, tjonge.

Ze zeggen dat je als beschouwer zelf mag weten wat je van kunst vindt, the beauty of the thing is in the eye of the beholder. Wat ik ervan durf te zeggen, is dat beide kunstwerken ondanks de bijgeleverde uitleg geduchte blikvangers zijn. Aan meer waag ik mij niet want zoals wij in China zeggen 'Al heeft je huis duizend kamers, je hebt 's nachts maar zes voet ruimte nodig.' Misschien is er op aarde wel niets zo vermoeiend als moderne kunst of liever gezegd de opdracht daar iets van te vinden.

Lees ook: Blokvormen en primaire kleuren sieren 'Zuid'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden